ColumnSheila Sitalsing

De fase waarin ons weer eens iets zal worden afgepakt is aangebroken

Omdat het verlangen naar overzicht tot de diepste oerbehoeften behoort, was het prettig dat de regering de coronatoestand in overzichtelijke stukken heeft gehakt. We komen uit ‘de uitbraakfase’, legde Hugo de Jonge uit tijdens de dinsdagse coronapersconferentie, en ‘we werken nu naar de controlefase toe’.

Polonaise natuurlijk. Niet alleen hier thuis, maar in het hele land. Op Hemelvaart trokken de mensen slingergewijs naar stranden, parken en plassen. Ze hielden massaal afstand, en dat bleek lastig om massaal te doen. Vanuit een bootje, waarin grof geschat ongeveer drie mensen lagen, hielden we de overgangsfase in de gaten. Daarna legde ik een lijst aan van de mensen uit de uitbraakfase die ik ga missen.

Met stip op 1 staat: Diederik Gommers. Hoeder der ic’s, ’s lands enige intensivist met een fanclub. Wekenlang hingen we aan zijn lippen terwijl hij sprak over opschalen en piekbelasting, over buikligging en adipositas, over triage en ‘het zwartste scenario’, en over de traantjes die hij heeft gelaten op momenten van redeloze bezorgdheid. Op1 trakteerde woensdag godlof nog één keer; Gommers kwam vertellen wat we geleerd hebben, wat bij een nieuwe golf anders moet, wat zijn grote wens is (‘Dat dit land bij een volgende uitbraak dingen kan blijven doen en de reguliere zorg door kan blijven gaan’) en waar hij nu behoefte aan heeft: ‘Even op een terras gaan zitten.’ Geef ons meer Gommers, desnoods in een wekelijks tv-uurtje over longembolieën en hersenbloedingen.

Ook jammer: vermoedelijk geen bijna-wekelijks coronabulletin van de overheid op live-tv meer (de kijkcijfers lopen rap terug, en de wetten van Hilversum dicteren dat je dan onverbiddelijk wordt gereduceerd tot een live-stream in een obscuur hoekje op internet) en dus geen Irma Sluis meer. Afgelopen dinsdag werd ze halverwege de persconferentie al slinks vervangen door een collega, een ingreep die begrijpelijkerwijs tot ophef en onbegrip leidde, en hier en daar tot machteloze woede. De wissel van Sluis was zogenaamd nodig omdat tolken zwaar is, vooral als Hugo de Jonge aan het woord is, maar de minder onnozelen onder ons weten beter: de fase waarin ons weer eens iets zal worden afgepakt is aangebroken.

Minder frequent grote persconferenties waarin de natie rechtstreeks wordt toegesproken, waarop nabeschouwingen in drie verschillende praatprogramma’s volgen alsmede een stroom essays waarin de gestelde vragen door journalisten worden geanalyseerd, heeft beslist zijn voordelen. Al zijn er ook nadelen. Zoals deze: minder Hugo de Jonge.

Dat is jammer omdat de optredens van Hugo de Jonge een geweldige casus vormen voor iedereen die geïnteresseerd is in hoe een mens de apenrots beklautert. De Jonge kan leider van het CDA worden, en daarmee potentieel premier – een gedachte die hem zichtbaar uitzinnig maakt. Dus zagen we een De Jonge die probeert de premier in joligheid naar de kroon te steken – thuis vond zelfs mijn kind de ingestudeerde grapjes niet leuk. We zagen een De Jonge die het in handigheid keer op keer aflegt tegen de premier, waardoor hij tijdens persconferenties alle rotvragen krijgt, omdat hij zich alle rotdossiers in de maag heeft laten splitsen. Van de traceer-app tot de mondkapjestekorten en de mensonterende situatie in verpleeghuizen. En we zagen een De Jonge die plechtig Abraham Kuyper citeerde – de CDA-achterban zag dat het goed was.

De weg naar ‘de controlefase’ zal nieuwe gezichten brengen, en meer politiek. Op termijn volgt de afrekenfase. Die zal minder gemoedelijk zijn.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden