Column Sheila Sitalsing

De euro is net Hotel California: vertrekken is een tamelijk complexe aangelegenheid

Sheila Sitalsing.

We hebben al een hashtag. Geen #Italexit, geen #italeave, maar #uscITA – Italië naar de uitgang vanweet  de euro, en wellicht de Unie. Zoiets is belangrijk in tijden van overzichtelijke communicatie, ook al is Italië gewoon nog onder ons, ook al zal Italië vermoedelijk nog jaren onder ons blijven.

Want de Europese Unie en/of de euro: net Hotel California. Vertrekken is een tamelijk complexe aangelegenheid.

Vraag het maar aan de Britten, die eigenlijk al bezig zijn met vertrekken uit de Unie sinds hun toetreding in 1973, die enige tijd geleden tot een officieel vertrekproces hebben besloten en die sindsdien voornamelijk bezig zijn met verwoede pogingen om dat vertrek om te zetten in een soort blijven dat geen blijven mag heten. Als een geliefde die continu om ‘vrijheid’ mekkert, maar als je hem dan eindelijk eruit dondert graag friends with benefits wil blijven.

Vraag het maar aan de Grieken, die na een eurodrama in talloos veel bedrijven, compleet met dialogen vol van #grexit, overal braaf lid van bleven. We hielden er een uitgemergeld Griekenland aan over en een nog strakker financieel keurslijf dat neerkwam op de overdracht van bakken soevereiniteit aan Brussel. Alsmede de onuitwisbare herinnering aan Yanis Varoufakis, een man die wel degelijk een punt had, maar met zoveel verongelijktheid en eigendunk door de porseleinkast banjerde dat hij zijn achterban geen dienst bewees.

En nu hebben we Italië. Permanent politiek theater en nu nog iets meer theater dan anders. Komt dat zien. Unieke taferelen. Een president die de hoogbejaarde beoogde minister van Financiën wraakt, omdat die mogelijk snode plannen met het Italiaanse eurolidmaatschap heeft, en een IMF-man naar voren schuift. Je zou om minder razend worden als kiesgerechtigde Italiaan. En bij de volgende verkiezingen, die binnen enkele maanden worden verwacht, uit balorigheid iets extreems kiezen. Waardoor de Italianen mogelijk straks opgescheept zitten met een PVV-achtige premier. Daar is de Europese Unie dan mooi klaar mee.

Nu is de Europese Unie best wat gewend. Zo heeft ze Silvio Berlusconi overleefd. Bovendien is de gemiddelde zittingstermijn van een Italiaanse regering nog korter dan de gemiddelde zittingstermijn van een voorman van 50Plus in Nederland, dus tijd om echte schade aan te richten zal ook de volgende Italiaanse premier niet gegund zijn.

De financiële markten, van oudsher ongedurig, wachten dat evenwel niet af en schakelen alvast over op paniekstand. Dat is niet goed voor mijn pensioen, dat ik heb meegegeven aan een roedel beheerders van keurige beleggingsfonden, (zoals het een zzp’er met een grondige hekel aan verzekeraars met hun woekerpolisoplichterij en gelieg over verborgen kosten betaamt), maar ook dat zal weer goed komen, zo leert de ervaring.

Günther Oettinger, eurocommissaris voor begrotingszaken, greep de beurspaniek aan om de Italianen bestraffend toe te spreken: de markt zal ze wel leren om ‘de juiste beslissing te nemen’. Waarop Donald Tusk, voorzitter van de Europese Raad, haastig per tweet elke suggestie van Brusselse arrogantie de kop trachtte in te drukken: ‘Mijn verzoek aan alle Europese instituties: respecteer aub de kiezers. We zijn er om ze te dienen, niet om ze terecht te wijzen.’

Ook in Brussel leren ze met meer vallen dan opstaan, voetje voor voetje, door schade en schande, hoe om te gaan met de opstand van de burgerij. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.