Column Willem Vissers

De entree van Frenkie de Jong in Camp Nou: het zou niet eens het mooiste beeld van de vakantie blijken

Samuel

Willem Vissers schrijft elke maand over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel.

Met zijn achten hadden we voor de vakantie mooie kaarten gekocht voor de oefenwedstrijd Barcelona - Arsenal. Vlak bij het veld. Laag in de kolos, zodat we niet hoefden te klimmen met Samuel. Het bleek een tragische vergissing, omdat het veld in Camp Nou als het ware in een kuil ligt. Je moet naar beneden om dichtbij te komen.

De speurtocht met voetballeek Samuel begon bij ingang 23. Hij in de aangepaste wandelwagen. Of ik met hem naar ingang 62 wilde, aan de andere kant van het stadion, want daar konden invaliden naar binnen. Bij 62 werkten de toegangskaarten niet, want die waren bestemd voor 23. Na wat telefoontjes en wandelingen van de suppoost waren we binnen. Linksaf dus over de omloop, terug naar familie en vrienden. Gestuit door een man bij een hek, vlak bij de finish. Hij wilde dat we buitenom teruggingen, want zijn hek was dicht en bleef dicht.

Voor mijn doen was mijn reactie kortaangebonden, want ik zag mezelf de entree van Frenkie de Jong al missen. Bovendien ligt mijn zwakte qua geduld bij mannen met gele hesjes die niet improviseren. Uiteindelijk waren we net op tijd voor Messi, Griezmann en De Jong, na kaartenruil overigens. Want ja, we moesten nog drie forse trappen omlaag ter hoogte van ons vak, als het ware de kuil in, naar de rest van de groep. Nee, geen liften. Sorry, zei de mevrouw.

Die plekken aan het veld waren geweldig. Daar zag je de spelers van heel dichtbij, plus de gratis Catalaanse sterrenhemel. Mijn plan was om de wagen met Samuel en al naar beneden te tillen. Geen sprake van, zei mijn vrouw Bernique. Als iemand zou struikelen, was de ellende niet te overzien.

Dus bleven Bernique en ik bij Samuel, bovenin, onder het dak. We wachtten totdat de houders van onze plaatsen zich zouden melden. Dat gebeurde, want met bijna honderdduizend toeschouwers zat het stadion afgeladen vol. De ruil was snel beklonken: zij beneden onder de sterrenhemel, wij onder het dak. Van Frenkie heeft Samuel nauwelijks iets gezien. Zijn wagen stond op de omloop, hij knikkebolde op de stoel.

Het bezoek aan Camp Nou was de enige hindernis van betekenis tijdens de vakantie. Bij de all-inclusive in Santa Susanna was niets aangepast, maar dat maakte ons niet uit. We improviseerden en schoven met bedden. We reden de wagen tot aan het zwembad. We tilden Samuel met zijn tweeën op, eentje rechts, eentje links, zetten hem met zijn billen op de rand, deden de bandjes om en zwemmen maar. We waren best trots dat het allemaal weer is gelukt. Jazeker, we kunnen naar een speciaal park voor beperkten. We kunnen zelfs naar een speciaal park waar ze de hele dag met Samuel bezig zijn, zodat wij vrij zijn. Maar tijdens de vakantie willen wij juist met Samuel zijn.

Samuel sliep met Joshua op de slaapbank, want dan konden papa en mama bij elkaar. Dat ene beeld is onvergetelijk. Joshua slapend op zijn rechterzij. Samuel vlak achter hem, bijna lepeltje-lepeltje. De jongere broer Joshua die overdag zo goed hielp bij de verzorging van Samuel. En dan de grote Samuel, bijna als een beschermende schelp om Joshua. Een beeld, nog veel mooier dan dartele Frenkie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden