Column Jarl van der Ploeg

De eerste keer dat ik de buurtbakker aandeed, werd dankzij deze zwerver ook meteen de laatste keer

David de bedelaar stond opeens naast ons op het terras en zei geld nodig te hebben om te douchen – een vreemde opgaaf van reden om elf uur ’s avonds, maar omdat hij tegelijkertijd deed alsof hij moest huilen, waardoor ik direct zag dat hij zijn geld niet als acteur zou gaan verdienen, besloot ik hem een euro te geven.

Hij keek ernaar, schudde zijn hoofd, en zei: ‘Ik heb 20 euro nodig om te douchen’.

In principe kan ik dat soort transparantie wel waarderen. Zo ging ik ooit bijna overstag voor een zwerver op de Spuistraat die nog 3,95 euro nodig had voor een shotje heroïne. Toch vond ik 20 euro te gortig voor een douche in de daklozenopvang, zeker omdat je voor hetzelfde geld ook een dagdeel lang kunt poedelen in het zwembad van het Hilton bij de Santa Maria Maggiore.

Maar ik twijfelde wel, want ik had deze situatie al eens eerder meegemaakt in Rome, namelijk met de bedelaar die altijd naast mijn buurtbakker stond. Het was een klassieke bedelaar; zo’n zwerver met een baard die vijf jaar geleden voor het laatst geschoren moest zijn met een zeer bot scheermes. Om hem heen hing een niet te verdrijven geur van uitgedrukte sigaretten en hij leek mentaal te zijn weggezonken in een zelf gecreëerd moeras van methadon en rode wijn uit een kartonnen literpak. Er was maar een manier om hem uit zijn sluimerstand te doen ontwaken, namelijk door als klant de buurtbakker te verlaten. Dan sprong hij opeens vief voor de deuropening en vroeg om geld.

De eerste keer dat ik die bakker aandeed, werd dankzij de zwerver ook meteen de laatste keer. Ik had hem bij binnenkomst niet gezien, dus schrok mij de spreekwoordelijke pleuris toen hij opeens voor mij stond. In een vlaag van paniek gaf ik hem alles wat ik in mijn handen had.

Dat was vrijgevig bedoeld, ware het niet dat de 1 en 2 eurocenten nog volop circuleren in Italië, het brood toevallig 1,97 euro kostte en mijn donatie daardoor wat karig uitviel. Maar goed, dacht ik, zo hard had hij er ook niet voor gewerkt en als je toch niet veel hebt, dan is een beetje al snel genoeg.

Dat bleek een misvatting want de bedelaar keek naar zijn centen, fronste zijn borstelige wenkbrauwen en smeet zijn gehele pas verkregen buit naar mijn hoofd, waarna hij aan een indrukwekkende scheldkanonnade begon.

Ook David de bedelaar kon zich niet over zijn teleurstelling heen zetten en begon nu echt te huilen. ‘Het is niet genoeg’, snikte hij toen hij wegliep. ‘Niet genoeg.’ Twee minuten later kwam een nieuwe bedelaar aanlopen. Ik loog dat ik geen geld bij mij had. 

Jarl van der Ploeg vervangt deze week Sylvia Witteman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.