Column Laura van der Haar

De eerste keer cryotherapie deed natuurlijk een beetje pijn, maar daarna voelde ik me euforisch

Verdrinken of bevriezen, nu zeggen!

Ik kies bevriezen.

Voor een klus ben ik me een beetje aan het verdiepen in de verdrinkingsdood en de bevriezingsdood. Niet in opdracht van Bin Salman of de Mossad, maar gewoon van onze eigen Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed te Amersfoort. Een volstrekt onschuldig onderzoekje naar een 18de-eeuwse schipbreuk met driehonderd doden. Die dus allemaal - wellicht op een geluksvogel die de fokkenra door zijn middenrif gespietst kreeg na - zijn bevroren of verdronken. Daar probeer ik me dus wat bij voor te stellen.

De 18de eeuw blijkt een van de koudste eeuwen sinds de laatste ijstijd. Theekopjes vroren vast aan het tafelblad, inkt bevroor in de pennen, eikenbomen spleten in tweeën en van de woordcombinatie Gore-Tex had nog nooit iemand gehoord. Zo koud. Al is het op de bodem van de zee overal koud, in welke tijd en op welke breedtegraad je ook zinkt.

Om me een beetje te verplaatsen in zulke ellende, dacht ik terug aan de winters van vroeger, die wel in een vreemd land lijken te liggen. Daar wikkelde ik aluminiumfolie en boterhamzakjes om mijn sokken voordat ik die in mijn schoenen wrong, maar nog altijd zat ik huilend van de kou op de fiets naar school. Misschien wel een van de jammerste dingen op aarde na doodgaan: dat je er zo hard op afstevent, en bovendien nooit ook maar eventjes terug kunt. Heel even terug naar die ijskoude puberteit. Naar Axel uit de vierde. Verder terug: rondsnuffelen in middeleeuws Amsterdam! Dinosauriërs beloeren, ingeöliede gladiatoren, of... nu ja, de mogelijkheden zouden eindeloos geweldig zijn. Stalin toen hij 23 was - google die foto! - ik ga er maar even vanuit dat je na zo’n ruige tijdreis allerhartelijkst ontvangen wordt door ome Jozef. Oké oké.

Wat wél kan, is cryotherapie.

Dat is ineens nogal hip. Dan betaal je een smak geld om in je bikini een houten kamertje te betreden waar het 110 graden onder nul is en als iets in de buurt komt van doodgaan, dan is het min 110 in je blootje. Ik heb het een poosje gedaan; alles voor de Rijksdienst. Plus: mijn huid zou er volgens de brochure spekglad van worden, mijn conditie van staal en mijn gemoed een destillaat van stuiterende Haribo-beertjes. Bovenal was het gratis bij mijn sportabonnement.

De eerste keer deed natuurlijk een beetje pijn, maar inderdaad, na de maximale drie minuten die je in dat kamertje door mag brengen alvorens je vitale delen besluiten af te sterven voelde ik me herboren, spekglad en uitzinnig. Het euforische gevoel van nog steeds leven ná die kamer was nergens mee te vergelijken. Scheepsrampen, hongerwinters, ijstijden, Axel uit de vierde; kom maar door, komt allemaal goed. Bevriezen!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden