Column Sander Donkers

De eerlijkheid van de stervende Max van Weezel

Vanaf de voorpagina van Trouw keek collega Max van Weezel me aan. Door kanker sterk vermagerd, maar dat wist ik al. Het waren zijn ogen die opvielen. Op het indringende portret door Mark Kohn stonden ze wakker en scherp achter de brillenglazen, en tegelijkertijd vol verdriet. Doodsangst is het voornaamste thema van het gesprek met Arjan Visser.

‘Ik ben bang’, zegt Max. ‘Bang voor het niets.’ Over het gevoel dat hem onlangs bekroop toen hij een stel zzp’ers op een terrasje achter hun laptop zag zitten: ‘Ik dacht: jullie zijn er over een jaar nog steeds, en ik waarschijnlijk niet meer.’ Was dat jaloezie? ‘Het blijft maar tollen in mijn hoofd: moet ik echt al sterven?’

Zo openhartig lees je het zelden. Halve leugentjes, over berusting en omzien in dankbaarheid, maken omgaan met een terminale ziekte nou eenmaal makkelijker voor iedereen. Dit lijkt me eerlijker, en die eerlijkheid bewonder ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.