De echte arme is de modale kostwinner

August Hans den Boef en Duco Hellema menen dat samenwerking van links een nieuw elan zal opwekken (O&D, 20 maart). Dat zal niet gebeuren en dat is ook niet nodig. Zij wijzen er terecht op dat de traditionele socialistische partijen terrein verliezen. Maar dat komt niet zozeer door deelname van de PvdA aan Rutte II als wel doordat het socialisme geen binding meer heeft met zijn basisidealen. De weerloze arbeider die wordt uitgebuit, bestaat niet meer.

PvdA-leider Diederik Samsom tijdens de verkiezingsavond van zijn partij na de Provinciale Statenverkiezingen. Beeld ANP

Tegenwoordig is de echte arme man de eenmanskostwinner met ongeveer 40 duizend euro per jaar. Op zich een mooi salaris, maar daar houdt deze man, met een gezin met twee kinderen, zo'n 2.000 netto per maand aan over. Daar kan dit gezin net van rondkomen. Het valt namelijk buiten alle subsidies en toeslagen.

Met het krankzinnige rondpompen daarvan, waarmee juist de traditionele partijen, dus ook de PvdA, zich de afgelopen 50 jaar hebben bezig gehouden, is het netto-inkomensplaatje in Nederland volledig scheef komen te liggen. De gewone man ziet dat en heeft zich daarom afgekeerd van de PvdA. Ook de vervreemding van de FNV is logisch. De vakbeweging behartigt alleen de belangen van de lage inkomens en vormt geen representatieve vertegenwoordiging van de totale werkende bevolking.

Piketty

Modaal en twee keer modaal hebben niets te zoeken bij de PvdA. Die worden door de diehards in die partij gezien als rijken. Ze halen er Thomas Piketty bij. Ten onrechte, want Piketty beschrijft de bovenlaag van de rijken, niet de bovenlaag van de armen. En juist de verhouding tussen minimumloon, modaal en twee keer modaal is volkomen uit verhouding geraakt.

De gedachte dat een oplossing van de maatschappelijke onrechtvaardigheid van links moet komen, is een valkuil. Op de een of andere manier vervagen bescheidenheid en respect voor andere ideeën zodra de politieke levensbeschouwing als uitgangspunt dient. Dat geldt voor alle politieke groeperingen. Het eigen gelijk verplettert elk normaal nadenken.

Speerpunten

Het herstellen van de balans zal niet van links komen, ook niet van rechts en al helemaal niet van de godsdienstpartijen. Ik pleit voor een denktank voor sociaal- maatschappelijke onderwerpen die zich richt op de volgende speerpunten:


1. Een simpeler stelsel voor de inkomstenbelasting. Zorg voor een garantie-inkomen gebaseerd op een menswaardig bestaan. Het Nibud weet waar de kosten worden gemaakt.


2. Een transparante verdeling van beschikbare arbeid.


3. Een kleinere overheid; minder regels ook in zorg en onderwijs. Overweeg invoering van een sociale dienstplicht.


4. Zet het mes in het rondpompen van geld via toeslagen en subsidies.


5. Garandeer een vangnet voor mensen in nood.


Hiermee til je de problematiek over de kortetermijndenkers in de politiek heen. Die hebben hun kans en hun tijd gehad. De oplossing komt niet van links noch van rechts, maar van het pragmatisme.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden