De droom van wilde natuur in Nederland is ten einde, en dat is maar beter ook

Het advies van de commissie-Van Geel biedt een nieuwe kans voor het beheer van de Oostvaardersplassen.

Lelystad - 25-04-2018. Pieter van Geel tijdens een persconferentie waarin advies wordt uitgebracht over nieuw beleid voor het beheer van de grote grazers in de Oostvaardersplassen. Beeld anp

Even leek het alsof het mogelijk was: echte natuur in ons aangeharkte land. De Oostvaardersplassen waren onze eigen Serengeti. Er verscheen zelfs een natuurfilm, De Nieuwe Wildernis, die weinig onderdeed voor natuurfilms die in Afrika worden geschoten.

Zoals het in een echt natuurgebied hoort, werd ingrijpen van de mens tot een minimum beperkt. Als er voldoende eten was, plantten de aanwezige heckrunderen, edelherten en konikpaarden zich razendsnel voort. In de winter legden zwakkere exemplaren het loodje, waardoor alleen de sterke beesten overbleven. Darwin in de praktijk.

Corridor

De commissie-Van Geel, die door de provincie werd ingeschakeld om over de toekomst van het gebied te adviseren, maakte gisteren een definitief einde aan deze droom. Mensen moeten bedenken welke natuur ze in het gebied willen, schrijft de commissie. Vervolgens moeten ze het aantal dieren bepalen dat daarbij hoort en tot slot zeker stellen dat die aantallen niet overschreden worden door bijtijds dieren af te schieten. In wezen concludeert Van Geel daarmee dat de Oostvaardersplassen een park zijn en een park moet door mensen worden beheerd.

Van Geel heeft gelijk. De Oostvaardersplassen zijn nooit wilde natuur geweest. De dieren werden er door mensen heen gebracht en het gebied is afgegrendeld, waardoor ze bij voedselschaarste niet kunnen migreren. Plannen voor een corridor naar andere natuurgebieden werden door CDA-bewindsman Henk Bleker om zeep geholpen. Zolang de politiek die verbinding niet alsnog wil aanleggen, zullen de Oostvaardersplassen een park blijven.

Een thuis

Ook niet onbelangrijk: het gebied wordt door veel omwonenden en bezoekers als een park ervaren. Het grote nadeel van de kale Oostvaarderplassen is dat de dieren nooit onopgemerkt kunnen sterven en bezoekers blijken de aanblik van stervende dieren niet aan te kunnen.

De dieren werden ooit uitgezet om een landschap te creëren, waarin vogels zich thuis zouden voelen. Daar is weinig van terechtgekomen. Door de snelle groei van het aantal grazers is een kaal gebied ontstaan waaruit veel dieren juist zijn verdwenen. Met Van Geels advies kan het gebied dat werd beoogd alsnog worden gerealiseerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden