Stekel Sander van Walsum

De diplomatieke onschendbaarheid is vooral een oefening in zelfbeheersing van het gastland

Lunch tijdens de jaarlijkse ambassadeursconferentie, op 20 januari 2011 in de Oude Zaal van de Tweede Kamer. Beeld Martijn Beekman / de Volkskrant

Lang geleden liepen gezanten van de ene stadsstaat gerede kans om in een andere stadsstaat te worden gegijzeld, gevierendeeld of opgehangen. Om een eind te maken aan deze praktijken werd het principe van de diplomatieke onschendbaarheid vastgelegd.

Dat is nog steeds van kracht nu houders van een diplomatiek paspoort in hun buitenlandse standplaats ongestraft dubbel parkeren, de maximum snelheid aan hun laars lappen en zich soms ook aan huiselijk geweld bezondigen.

Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken gaat veelplegers nu op het matje roepen. Wat in de praktijk vaak zal betekenen dat ze, eenmaal buiten, weer opgewekt overgaan tot de orde van de dag. De diplomatieke onschendbaarheid is vooral een oefening in zelfbeheersing van het gastland. Ook dat kan heel nuttig zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.