Column Max Pam

De dierenactivisten kwamen voor anderen op, de boeren hoofdzakelijk voor zichzelf

Opmerkelijk hoe CDA-Kamerlid Jaco Geurts dierenactivisten betitelde als criminelen maar nu volop begrip heeft voor gewelddadige boeren, aldus columnist Max Pam. 

Toen dierenactivisten een paar maanden geleden een varkensboerderij in Boxtel bezetten om aan te tonen dat de dieren een zieltogend bestaan leiden, werd daar in de agrarische sector schande van gesproken. De activisten hadden huis­vredebreuk gepleegd en dat boeren daarop auto’s in de greppel hadden gekieperd, was boontje om zijn loontje.

Zwaarder straffen

Niet lang daarna meldde Jaco Geurts, Tweede Kamerlid voor het CDA, met enige trots dat zijn partij een wetsvoorstel gaat indienen om dit soort actievoerders zwaarder te bestraffen. Onder #handenafvanonzeboeren schreef hij er nog bij: ‘Bij een gevangenisstraf is er geen tijd om ergens aan een ­tafel van het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit te zitten.’ Want, zo had Geurts met lede ogen ook geretweet: ‘Begrijp dat inbrekers als Erwin Vermeulen aan tafel zitten bij minister Carola Schouten om mee te praten over dierenwelzijnsbeleid. Zijn we gek geworden of zo?.’

Inbrekers.

Altijd mooi dat Twitter zulke tweets onthoudt. Naar aanleiding van de boerenaanvallen op de provinciehuizen, en met name op die van Groningen, keek ik gisterochtend weer eens op Twitter om te zien wat Jaco Geurts er dit keer van had gebakken. Hé, ineens ging het om begrijpelijk emoties, die weliswaar niet tot geweld en vernieling mogen leiden, maar die op zich dus heel begrijpelijk waren. Van een wetsvoorstel om actievoerders zwaarder te bestraffen, repte de heer Geurts nu niet. Hij vond niet eens dat wij met zijn allen gek waren geworden om die boeren een plekje aan de onderhandelings­tafel te gunnen. Geen pleidooi voor gevangenisstraf dit keer, maar: ‘Dialoog!’

Die Jaco Geurts!

Kijk nog even naar die tractor die de deur van het Groningse ­provinciehuis probeert te rammen en je beseft onmiddellijk dat die dierenactivisten in Boxtel aan zo’n stootkrachtig optreden nog een puntje kunnen zuigen. Boem! De dierenactivisten kwamen tenminste nog voor anderen op, die boeren hoofdzakelijk voor zichzelf. Het is niet moeilijk om te raden wat moreel hoogstaander is.

Oude traditie

Boerenopstanden, het is een oude traditie die al stamt uit de tijd van ver voor Maarten Luther. In Frankrijk was en is het al een tijd aan de orde van de dag. Houellebecq schreef er laatst een hele roman over, Serotonine getiteld. Alles komt erin voor van wat je nu ook ziet gebeuren: de ondergang van de natuur, boze boeren die met hun tractoren blokkades opwerpen, dierenwelzijn dat met voeten wordt getreden, zelfdestructie en zelfmoord van mensen die het niet meer aankunnen. In een ­samenleving waar de emoties ­regeren, is de democratie ver te zoeken, schijnt Houellebecq – behalve al het andere – te willen zeggen.

Met de in twijfel getrokken stikstofmetingen van het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) gaat het dezelfde kant op als met de discussie over vaccinatie. Uiteindelijk wordt er zo veel onzin, ruis en troebel water opgespoten dat elk zicht op de werkelijkheid verloren gaat. Het boerenprotest geeft bovendien een weinig optimistisch beeld van de ­democratische weerbaarheid van onze instituties. Een dagje tractor rammen en de provincies gaan al door de knieën en het stikstofbeleid wordt afgeblazen. Twee boeren werden ingerekend, heel wat minder dan het aantal gearresteerde dierenactivisten. Zo kan Geurts tevreden zijn met zijn dialoog, al was het natuurlijk wel een dialoog onder bedreiging. Zelfs na het bombardement op Rotterdam hebben de Nederlandse autoriteiten er langer over gedaan om zich over te geven.

Ruggegraat

Je vraagt je wel af wat er wezenlijk van de democratie overblijft als in de meeste provinciehuizen niemand meer aanwezig is met iets dat lijkt op een ruggegraat. Die lui moesten toch benoemd en niet gekozen worden, om het populistisch meewaaien met alle winden te vermijden. Over de gemeente maak ik mij ook weinig illusies meer, sinds ik gisteravond op tv bij ­Jeroen Pauw voormalig wethouder Richard de Mos een volledige bekentenis zag afleggen, zonder dat hij het zelf in de gaten had. Ja, natuurlijk had hij geld aangenomen van derden, maar dat had hij allemaal heel eerlijk in de kas gestort van de partij, waarvoor hijzelf wethouder was in de gemeenteraad. Wat is daar in godsnaam nou vreemd aan? Hij had het nota bene allemaal in alle openheid gedaan. De namen van zijn sponsors staan gewoon op zijn campagnebus en op zijn site. Ben je een keer transparant, is het weer niet goed! Daarom op naar nog meer zetels!

Het was hilarisch en Peter Plasman, de advocaat die alle Bekende Nederlanders met een juridisch probleem bijstaat, zat er bij met een gezicht alsof ook deze cliënt hem door het Pieter Baan Centrum in de maag was gesplitst. Als corruptie niet meer wordt herkend, zijn de poppen pas werkelijk aan het dansen. Ik bedoel maar: in Nederland kennen wij naastenliefde, vijfhonderd jaar democratie en vrede. En wat produceren wij?

Niet eens een koekoeksklok, maar Richard de Mos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden