Kort proza De dichter

De dichter weet het soms zelf ook niet, maar het is er

Beeld Studio V

‘Ik weet zelf ook niet waar mijn gedichten vandaan komen’, zei de dichter. ‘Soms vind ik ze op straat. Of tussen de kussens van de bank. Soms vind ik een missende linkersok. Of een rechtersok. Daar schrijf ik dan over.

Gisteren vond ik er een in een krop sla. Een klein, wormvormig gedicht. Ik weet niet hoe het daar terecht is gekomen.

Ik schrijf al mijn gedichten op eetbaar papier. Voor het geval de poëziepolitie voor de deur staat. Ze weten niet eens wat poëzie is. Ze zouden nog geen goed gedicht herkennen als het in de krant stond, of in een kookboek. Ze laten al hun poëzie op het bureau bezorgen, of stoppen het in de magnetron. Dat is niet hoe Surya, moeder van licht, bezweerster van wormen poëzie bedoeld heeft.

Soms vind ik twee keer hetzelfde gedicht, maar het is nooit hetzelfde gedicht. Er kunnen ook hele jaren voorbij gaan dat ik geen enkel gedicht vind. Dan weet ik dat ze zich aan het verstoppen zijn, en tel ik heel langzaam tot 10.

Soms raak ik in een trance. Soms raak ik in een diepe, diepe trance. Soms kom ik er nooit meer uit.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.