Verslaggeverscolumn In Den Haag

De ChristenUnie heeft de maximale gunfactor, zoals dat in Binnenhofs heet

Het is dinsdagochtend, de gangen van het Kamergebouw zijn leeg. Straks, als de politici tevoorschijn komen, staan de cameraploegen en fixers klaar bij de patatbalie om verse opvattingen af te vangen. Hoe wordt gedacht over de formatie in de diverse Provinciale Staten, is het geen schande met Michael P., kan minister Dekker blijven?

Voorlopig is alles nog rustig. De fracties houden hun vergadering, een wekelijks sleutelmoment. Daar worden de standpunten geijkt voor straks. Dat gebeurt achter gesloten deuren. Er zijn partijen – D66 – die in naam openheid uitdragen. In de praktijk is er altijd wel een reden waarom journalisten niet welkom zijn.

De ChristenUnie is de enige partij waar soms wel een journalist kan aanschuiven. ‘Ik zou niet weten waarom dat af en toe niet zou ­mogen’, had Gert-Jan Segers, de partijleider, gezegd. ‘Welkom.’

Segers (rechts): Welkom!

Bewijzen kan ik het niet, maar als ik één partij moest noemen waaraan nu echt niemand in Den Haag een hekel heeft, dan is het de ChristenUnie. ‘Maximale gunfactor’, heet dat in Binnenhofs. Nooit op de man, zelden te betrappen op politieke spelletjes, geen armpje drukken in de achterkamertjes, altijd goed voorbereid op wat komen gaat. Respect! Je hoeft het niet met ze eens te zijn en toch zullen ze je in hun gebeden gedenken, mocht daar aanleiding toe zijn.

Wat ze uitstralen: we hoeven niet zo nodig. De ChristenUnie wil best regeren als de omstandigheden daar om vragen en er iets te bereiken valt. Komt het niet uit, even goede vrienden. De achterban wil dat het christelijk-sociale geluid doorklinkt in de landspolitiek: ­coalitie of oppositie, dat weegt minder zwaar. Het succes – bij ­zowat elke verkiezing een streepje groter – is daarop terug te voeren. De CU heeft de ruimte om compromissen te sluiten en profiel te houden tegelijk.

Het is druk hier in de Joop den Uyl-zaal, diep in de VVD-vleugel. De fractie is er, medewerkers, partij­bureau, mensen van de Vereniging van Geestelijk Verzorgers (VGVZ), de CU-fractie Midden-Groningen is te gast – bij elkaar een mens of dertig.

Ik kreeg restricties. Hoogop­lopende meningsverschillen – mochten die zich voordoen – zien ze ­liever niet terug in de krant. ­Fotograferen tijdens het gebed is geen goed idee. Ze zijn toegankelijk bij de CU, maar niet naïef.

Fractie Midden-Groningen

Een jaar of vier geleden – Slob was partijleider, de CU bedreef ­oppositie – schreef ik: ironie zul je hier niet horen. Dat is nu anders. ­Segers heeft niet dat onverdund blijmoedige van Slob. Als ter sprake komt hoe bankiers maandag op de fiets naar het Catshuis kwamen om met de regering te overleggen, lacht hij veelbetekenend. Segers wil met jongeren bij Rutte op ­bezoek om te praten over inspraak. ‘Misschien moeten ze dan eens de ­limousine pakken.’

Het begint met een rondje langs de velden. Over de Wmo blijkt overleg met Ellemeet (GroenLinks) en Van der Staaij (SGP) te zijn geweest, ook Sophie Hermans (VVD) belde. ‘De nieuwe Eerste Kamer werpt zijn schaduw vooruit’, constateert ­Segers.

Brexit, Syrische strijdgroepen, Groningen, vliegveiligheid – de halve wereld trekt voorbij. Er is veel wat de CU met dankbaarheid vervult. Dankbaar voor een vruchtbaar medewerkersoverleg, dankbaar voor de verkiezingsuitslag, dankbaar voor de tweehonderd nieuwe leden. Om zoveel dankbaarheid moeten ze dan zelf weer lachen.

Kamerlid Nico Drost, een week eerder aangetreden als vervanger, vertelt over zijn maidenspeech en eerste interruptie. ‘In een debat met Rutte, dat schijnt ongebruikelijk te zijn.’ Zijn inbreng voor het debat over de moordenaar van Anne Faber wordt becommen­tarieërd. De CU is kritisch op de fouten van de overheid. Er zijn ook dieperliggende vragen. ‘We accepteren in onze samenleving het kwaad niet meer en vinden het de taak van de overheid dat uit te bannen. Is dat vruchtbaar?’

Nieuwkomer Nico Drost (links): Excuses vragen.

Drost krijgt te horen dat hij waarschijnlijk te laat aan bod komt om te pleiten voor een zinvol debat en dat het goed is de minister te vragen zijn excuses in de Kamer te herhalen. Of het vertrouwen in Dekker wordt opgezegd, daarvoor moet het debat worden afgewacht. Overleg binnen de coalitie is daarover niet geweest. Segers: ‘Belangrijk om hier inhoud en politiek uit elkaar te houden.’

Bij de stemmingen gaat het over een vergaande uitbreiding van het instemmingsrecht van onder­nemingsraden. ‘Een activistisch standpunt, op het randje’, vindt ­Kamerlid Eppo Bruins. ‘Daarmee ga je een SP-kant op.’ Veel CU’ers voelen er desondanks voor. Maar toch: ‘We hebben een eigen amendement liggen. Die stap komt eerst.’

Het zit er op. Hoe ik het vond? Ik zeg dat ik dankbaar ben dat ik dit mocht meemaken.

Ook dat is lachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.