Column The New York Times

De campagne van Elizabeth Warren is indrukwekkend: ze heeft grootse, gedetailleerde en gedurfde ideeën

Presidentskandidaat voor de Democratische Partij Elizabeth Warren, geeft Fairfield, Iowa, een van haar lokale bezoeken. Beeld REUTERS

Het is nog vroeg dag, maar het is wel waar: de verkiezingscampagne van Elizabeth Warren is de indrukwekkendste in tijden, in elk geval voor zover ik me kan herinneren.

Het is echt niet zo dat de senator van Massachusetts de beste spreker is die zich ooit kandidaat heeft gesteld, of de meest revolutionaire, of dat ze beter dan wie ook werkt aan een charismatisch imago.

Het is iets veel simpelers en elementairders dat indruk maakt: Warren heeft echt ideeën. Ze heeft grootse, gedetailleerde en gedurfde ideeën, waarmee ze in haar eentje de eindeloze aanloop naar de verkiezingscampagne van 2020 naar een hoger plan tilt. Ze maakt er iets interessanters van, met meer gewicht dan wat het tot nu toe is geweest: een wedstrijdje ‘wie haat Donald Trump het meest?’

Warrens aanpak is ambitieus en onconventioneel. Er moet hier worden opgemerkt dat het Warren maanden van campagnevoeren en dikke pakken beleidsvoorstellen kostte om de cover van Time te halen. Intussen krijgen Beto O’Rourke en Pete Buttigieg – wier politieke diepgang bestaat uit een paar slordige alinea’s – alle aandacht, simpelweg omdat ze man zijn en voldoen aan het beeld van een progressieve politicus dat we kennen uit The West Wing

Diepgaande beleidsideeën

Maar gelukkig levert de inhoudelijke aanpak van Warren wel resultaten op. Ze schiet als een raket omhoog in de peilingen en ze krijgt eindelijk ook de media-aandacht die eerst werd besteed aan mannen die dat veel minder verdienden. Na haar oproep om grote technologiebedrijven op te splitsen, nemen het Ministerie van Justitie en de Federal Trade Commission samen verantwoordelijkheid om technologiereuzen in de gaten houden. Warrens opponenten in de Democratische partij komen nu zelf met diepgaande beleidsideeën: de staf van Joe Biden werkt dag en nacht door en knipt en plakt alles wat er goed uitziet om Warrens ideeënmolen tegen te werken.

Misschien denkt u dat ik te hard van stapel loop. Of dat ideeën over beleid er niet toe doen, zeker niet in dit stadium van de campagne.

Doe me een lol. Waar u politiek ook staat, pak uw smartphone erbij, schenk een kop thee in en trek een uurtje uit om Warrens plannen op zijn minst te lezen. Dan zult u zien dat ze een goede analyse biedt van zo ongeveer elke grote bedreiging waar Amerika mee te maken heeft, plus een uitgebreide visie over de aanpak ervan.

Deze week onthulde ze een plan van twee biljoen dollar waarbij industriebeleid, buitenlands beleid en overheidsaanbestedingen worden gecombineerd om de klimaatverandering aan te pakken. Ze heeft ook plannen voor betaalbare woningen, voor betaalbare kinderopvang, voor studieschuld en de enorme kosten van het studeren. Ze weet wat ze wil om het aantal sterfgevallen onder harddrugsgebruikers en moedersterfte aan te pakken. Ze wil managers die de wet overtreden in de gevangenis zetten. En ze heeft ook een plan om deze maatregelen te financieren. Ze wil multimiljonairs en miljardairs extra belasten, hetgeen in tien jaar een bedrag van 2,75 biljoen dollar zal opleveren.

Twijfels

Drie maanden geleden, toen Warren haar plan uit de doeken deed voor het opsplitsen van de economische dominantie van grote techbedrijven, heb ik haar staf een paar dagen aan de kop gezeurd over de zwakke punten in haar aanpak. Ik wilde daar ook over schrijven, maar een golf van techexperts met dezelfde twijfels was me voor.

Maar in de discussie die volgde, besefte ik wat Warren had bewerkstelligd, ook al was ik het niet volledig eens met haar aanpak. Maandenlang hadden commentatoren gediscussieerd over hoe de techbedrijven in de gaten gehouden moesten worden. Nu was er ineens een politicus met een gedetailleerd plan hoe dat zou moeten. Het zette een intense beleidsdiscussie in gang die tot nieuwe analyses leidde. Heel even leek het of ik in een land leefde waar volwassenen belangrijke onderwerpen op een serieuze manier bespraken. Zou dat geen leuk land zijn om te wonen?

De laatste tijd lijkt politiek zich te beperken tot de oranjekleurige hersenpan van één enkele narcistische man, en sommige Democraten blijven daarop hameren. Er wordt wel eens gezegd dat een zin van Joe Biden maar drie elementen bevat: een zelfstandig naamwoord, een werkwoord en Donald Trump.

De enige manier om het Trumpisme te bestrijden, is met een politiek die de stompzinnigheid van Trump ontstijgt. En tot nu toe kunnen we daar Elizabeth Warren voor bedanken.

Dit is een ingekorte versie van Farhad Manjoo’s column in The New York Times. Vertaling: Herman te Loo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden