Columnpeter middendorp

De buurvrouw is bang dat A. met haar Aziatische achternaam nooit werk zal krijgen

null Beeld
Peter Middendorp

A. gaat trouwen, een jonge, Aziatische vrouw, die kortgeleden voor de liefde naar Nederland is verhuisd. Mijn oude buurvrouw, die haar helpt met de taal, liep vermoedelijk net te prakkiseren of A. na haar huwelijk haar eigen achternaam moest houden, of toch beter die van haar man kon aannemen, want het eerste wat ze vroeg toen ik haar trof, was: Wat vind jij ervan?

Ik stond stil, ik dacht na. Ik denk altijd na voordat ik iets zeg; soms duurt het lang en komt er niets. Oe, zei ik uiteindelijk, dat is wel een beetje een dilemma, of niet?

Helemaal niet, zei de buurvrouw. Ze moet gewoon de achternaam van haar man nemen, anders krijgt ze nooit werk. Sollicitatiebrieven met een buitenlandse naam erop, worden meteen opzij gelegd, zo, huppakee, boven op het racistische stapeltje.

Maar je bent toch feminist? zei ik. Dan wil je toch dat vrouwen hun eigen naam houden? Dan is dit toch een dilemma, of vergis ik me nou? Ik dacht aan Gunay Uslu, de eerste minister van Cultuur die belang in cultuur lijkt te stellen. En aan Dilan Yeşilgöz, die zonder juridische kennis zomaar minister van Veiligheid en Justitie is geworden – doodjammer voor de rechtsstaat natuurlijk, maar een overwinning voor de diversiteit.

Bah, zei ze. Bah, maar echt. Dat zei Hans ook al, precies zo, en ze knikte naar een huis aan de overkant van de straat, waar Hans een etage bewoont. Kennelijk was het typisch iets voor mannen om te proberen feministen bij de principiële les te houden. Mogelijk onderschatten mannen het richtingsgevoel van vrouwen, want het liefst zoeken ze ook nog het eigen pad dat vrouwen willen inslaan voor ze uit – ‘Onafhankelijkheid is de andere kant op, hoor, schoonheid.’

Ik dacht eerlijk gezegd dat het wel meeviel met Aziaten, zei ik. Ik dacht dat ze vooral Marokkanen en Turken moesten hebben, Arabieren, moslims. En ik herinnerde me de zorgen van een hoge politiechef, die ik onlangs sprak, over de massa’s jongeren in de grote steden, die al jong beseffen dat de legale wegen naar een toekomst voor hen zijn afgesloten, en dan moeten ze nog jaren naar school om hun achterstand verder te vergroten.

Doe toch niet zo stom, zei ze. Natuurlijk niet. Ze moeten alle buitenlanders hebben, de Aziaten net zo goed. En ze moeten A. eerst zíen, dan is het zo gepiept, zo slim als zij kan sprankelen, maar dan moeten ze haar wel eerst uitnodigen voor een gesprek, en met een buitenlandse achternaam op de brief gebeurt dat niet.

Maar dan is dit toch een dilemma, een knieval voor de racisten, pruttelde ik nog, hoewel ik ook wel begreep dat je de vrouwenzaak, noch de strijd tegen racisme veel verder hielp door principieel werkloos te blijven zitten.

Ze keek me een tijdje zwijgend aan, en schudde toen het wijze vrouwenhoofd. Mannen, hoorde ik haar denken, zijn veel te slap voor feminisme.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden