COLUMNArthur van Amerongen

De briefschrijver suggereert dat ik de treinreis uit mijn duim heb gezogen. Alsof ik Baron von Münchhausen ben

Het is ook nooit goed. Toen ik destijds speciaal voor de Volkskrant-lezers de Via Algarviana wandelde, een pelgrimspad van 300 kilometer, werd ik bedolven onder harteloze kritiek. Ik droeg het verkeerde schoeisel, alleen een gek liep die bedevaart in de zomer, er wonen helemaal geen kabouters in Alte en dat spotgoedkope bergboerenbordeel in Monchique had ik natuurlijk ook verzonnen.

Amper begonnen aan mijn Grote Portugese Spoorwegroman, heb ik nu alweer bonje en trammelant. De afgelopen week ontving ik een lezersbrief, als reactie op mijn laatste column waarin ik een treingerelateerde wandeling door de zinderende Serra do Caldeirão beschrijf. De lezer: ‘De Serra do Caldeirão is allesbehalve zinderend en ligt niet aan het spoor naar Faro. Kan de schrijver uitleggen waar dit verlaten Märklin-stationnetje ligt in de Serra do Caldeirão, of is het hele verhaal kolder?’ 

Maar nergens staat geschreven dat ik langs het spoor naar Faro wandelde. Ik liep dan ook nabij de Linha do Sul, de treinlijn tussen Tunes in de Algarve en Lissabon.

Op het ‘Märklin-stationnetje’ van Messines nam ik de trein naar Tunes, waar ik overstapte op de Linha do Algarve naar Faro. Zinderend was dubbelzinnig bedoeld: gloeiend en opwindend. Ironie natuurlijk, want in die suffe heuvels van de bloedhete Caldeirão (Portugees voor kookpot) gebeurt nooit iets. Vooruit: de geit smaakte goddelijk en de plons in de bergbeek ervoer ik als een catharsis maar qua spanning en sensatie was dat het wel zo’n beetje. Bij Bob den Uyl, Herman Pieter de Boer of Heere Heeresma was er tenminste nog een schoolklas naakte nimfen in de bergbeek opgedoken. Ik bedoel maar.

De briefschrijver suggereert dat ik de wandeling en treinreis uit mijn duim heb gezogen. Alsof ik Baron von Münchhausen ben, of de legendarische Brabantse charlatan Bartje Poep. Toch onzeker geworden door het genadeloze argumentum ad hominem ploos ik mijn column nog eens na op de feiten. En wat bleek? Märklin-stationnetjes bestaan helemaal niet. De stationnetjes die ik destijds van Sint kreeg — en vernietigde  waren van het merk Faller.

Met bezwaard gemoed bood ik de lezer mijn verontschuldigingen aan voor deze geconfabuleerde jeugdherinnering en schonk hem het gedicht Bericht aan de Reizigers van Jan van Nijlen.

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,

waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

Dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen

betekent voor de dolaards en de ware wijzen...

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden