Column De Twaalfde Man

De bovenmatige camera-aandacht voor vrouwelijke fans is slechts één van de verhalen van het WK voetbal

Er zijn tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Rusland te vaak knappe vrouwelijke supporters in beeld verschenen, volgens Federico Addiechi, directeur diversiteit bij de Fifa. Voordat iedereen de Russen gaat beschuldigen van seksisme: de uitzendingen worden geregisseerd door Fransen, Engelsen en Duitsers.

Het kostte de wereldvoetbalbond vijf weken en tweeënzestig wedstrijden om te concluderen dat de cameramensen en regisseurs iets te driftig hebben ingezoomd op vrouwen op de tribunes. Dat is vreemd, mij viel het al op de eerste wedstrijddag op.

Ik dacht altijd dat die vrouwen erbij hoorden; dat een directeur – niet de directeur diversiteit – bij de Fifa een modellenbureau had ingeschakeld voor wat leuke plaatjes tussendoor. Het WK in Brazilië, vier jaar geleden, was één lange parade van jonge vrouwen die op de tribune stonden te flirten met de tv-kijkers (m).

Fifa weert mooie vrouwen op WK, kopte De Telegraaf donderdag boos, maar zo erg was het nou ook weer niet. Ze mogen in de stadions gewoon naar de laatste twee wedstrijden kijken, maar zullen niet meer in beeld worden gebracht.

Bij het bericht plaatste de krant op de site als daad van verzet een foto van een knappe, schaars geklede Russin die twee vlaggetjes van haar land vasthield. Het was Natalia Nemtsjinova, een van die vrouwen op wie de tv-regisseurs hun oog hadden laten vallen. Ze was al bijna gekozen tot het gezicht van het WK toen het ook in het westen doordrong dat Nemtsjinova een gelouterde pornoster is – wat de theorie bevestigde dat er een spelletje wordt gespeeld met de tv-kijkers.

Het is een van de vele verhalen die het WK heeft opgeleverd. De kracht van een wereldkampioenschap zit niet alleen in het voetbal. Dat is vaak saai.

Daar staat tegenover dat we meer weten en meer zien dan ooit tevoren, dankzij de nieuwe media. De ­bijvangst van het WK is enorm. Toen het gerenommeerde fotopersbureau Getty met een rood hoofd een album met foto’s van de ‘meest sexy fans’ terugtrok, deed het dat met de woorden dat er veel interessantere verhalen te vertellen waren.

Klopt. Ze lagen voor het oprapen. 

Diego Maradona was straalbezopen, Marco van Basten gaf Vladimir Poetin een hand, Neymar viel en rolde, Football’s coming home werd voor de zoveelste keer een hit, Ronald Koeman zei dat Oranje in Rusland geen gek figuur zou hebben geslagen, Japanners maakten hun kleedkamer schoon, de VAR zorgde voor talloze zenuwslopende momenten, Mo Salah moest verplicht op bezoek bij de Tsjetsjeense leider Kadyrov, allerlei bekende Nederlandse mensen waren plotseling voor Marokko en daarna voor België, Natalia Nemtsjinova werd ontmaskerd en Ronald Koeman was ontzettend boos omdat hij zestig paar slippers had besteld die niet waren geleverd.

Er was scepsis, vooraf, over een WK in Rusland zonder Oranje, maar met Poetin. Over het toernooi hing jarenlang een grauwsluier. Het vooruitzicht op een zomerfeest van een dictator en een boevenclub, de Fifa, maakte weinig enthousiasme los.

In zijn column noemde Bert Wagendorp het WK voor het begin een anachronistisch spektakel en het begrip ‘land’ in het voetbal een achterhaald concept, vanwege de mondialisering van de sport en al die voetballers die buiten hun eigen land actief zijn. Geen speld tussen te krijgen, maar wat we zagen was een vijf weken durende optocht met een onweerstaanbare aantrekkingskracht, een spektakel waar wereldwijd honderden miljoenen mensen plezier aan hebben beleefd.

Het landenvoetbal is onverwoestbaar en uiterst ­vitaal, nog steeds, en het ene verhaal is nog mooier dan het andere. ‘Football. There is nothing like it. Nothing’, twitterde oud-voetballer en BBC-presentator Gary ­Lineker. Daar kun je over discussiëren, maar heel ver zit hij er niet naast.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.