De boeventronie van Valverde

Column

Niemand zal van verbazing van zijn stoel zijn gevallen toen Alejandro Valverde opdook in de finale van de Gold Race. Hij werd verwacht. Met machtige halen controleerde hij de kopgroep.

Beeld de Volkskrant

Niemand zal van verbazing van zijn stoel zijn gevallen toen Alejandro Valverde opdook in de finale van de Gold Race. Hij werd verwacht. Met machtige halen controleerde hij de kopgroep. Hij deed me denken aan een roeier die de spanen met veel kracht en finesse in het water steekt. Maar hij won niet. Je ziet het vaker in een koers, dat de sterkste niet wint. Kennelijk bestond er een misverstand tussen hem en die andere sterkste man van de koers die ook al niet won: Sagan. In de opfristent bakkeleiden ze erover hoe het kon gebeuren dat de sterkste man op twee na, er met de bloemen vandoor ging. Volgens mij was dat gewoon de slimste.

De boeventronie van Valverde bekoort en stoot tegelijkertijd af. Op zijn zevenendertigste heeft hij zijn baard laten staan. Een zorgvuldig getrimde nonchalance. Ik heb niet zoveel op met dat soort wielrennende baarden. Net als een zonnebril nemen ze het uitzicht weg.

Er is een Valverde van voor, en een Valverde van na de dopingschorsing. De eerste probeert hij met een beetje baard af te schermen. De tweede speelt de vermoorde onschuld. Er zijn mensen die beweren dat Valverde het beste bewijs is dat doping niet helpt: hij rijdt harder dan ooit ervoor. Valverde zelf zal je niets over deze stelling horen zeggen. Hij is op zoek naar rechtvaardigheid.

Alejandro Valverde. Beeld Anp

Rechtvaardigheid? Er kwam wel een heel slinkse truc van de autoriteiten bij kijken om te bewijzen dat Alejandro wel degelijk klant was bij een commerciële bloedtransfusiedienst voor de topsporters, gerund door de voormalige gynaecoloog Eufemiano Fuentes te Madrid. Hoewel zijn dna-profiel matchte met het dna-profiel in een bloedzak die tijdens een politie-inval werd aangetroffen kan Alejandro zich nog steeds niet herinneren of er bloed is afgetapt - en ingevroren. Een falend geheugen is zonder meer een vorm van rechtvaardigheid.

Geef mij maar Michael Boogerd, ook groot geworden in een tijdperk met de meest absurde manipulatiemethodes. Michael moest met de billen bloot na een grote mediadruk van zich opstapelende feiten. En hij vertelde zijn verhaal. Het onrechtvaardige zat hem er natuurlijk in dat hij alleen werd opgeofferd om bloeddorst te stillen.

In een fraai interview in De Limburger werd hem onlangs gevraagd of hij spijt had van bepaalde dingen: ja, spijt had hij ervan een totaal verrotte cultuur in stand te hebben gehouden.

Hoor je het Valverde al zeggen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.