tv-recensieemma curvers

De blik van Antoinette Hertsenberg is als de boa constrictor die zich traag straktrekt rond je nek

null Beeld

Maandagavond in het beklaagdenbankje van Radar: het UWV.

De NPO snákt naar jongeren. Eerder las ik dat het hun doelstelling is weer 30 procent kijkers te trekken uit de groep 20 tot 49 jaar. Het aardige daaraan is dat ik me bij de NPO met 35 jaar nog onder het begrip ‘jongere’ mag vleien, het jammere is dat het verkrampte sprongen oplevert. Zo voelt Radar-boegbeeld Antoinette Hertsenberg zich onder druk gezet te ‘verjongen’ en zal Radar, dat eerder al van 38 naar 24 afleveringen per seizoen ging, in 2022 gaan afwisselen met Kassa.

Maar wat is er mis met Radar? En hebben die jongeren (de allerjongste jongeren, dus) niet al lang Boos! van Tim Hofman voor hun consumentenkwesties? Radar is misschien niet piep, maar wel populair. Het programma stelt misstanden in alle maten aan de kaak en vertegenwoordigt elke burger die bij de balie computer says no hoort, met Hertsenberg als hun beschermvrouwe.

Maandag zat in het beklaagdenbankje Maarten Camps, voorzitter van de raad van bestuur van het UWV. Die dag was een rapport van de SP verschenen waarin stond dat 1.200 mensen door het UWV in de problemen zijn gekomen. Patrick Broers, die na twee hernia’s weer aan het werk ging, vertelde dat het UWV hem telkens verzekerde dat hij nog recht had op zijn uitkering. Tot ze tóch 7.000 euro terugvroegen, en de Belastingdienst nog 4.000 euro kindgebonden budget terugeiste. Patrick raakte in de schulden: ‘Andere mensen beslissen op dat moment volledig over je leven.’

De blik van Antoinette Hertsenberg. Beeld AvroTros
De blik van Antoinette Hertsenberg.Beeld AvroTros

Er klonk een echo van de toeslagenaffaire door het verhaal. Ook toen Maud Gonzalez-Rommers na een postnatale depressie te lang een uitkering kreeg, hield het UWV vol dat het klopte. Toen ze moest terugbetalen, vroeg het UWV veel hogere brutobedragen terug voor wat netto was uitgekeerd en belandde ze in de schulden. Het oorspronkelijke bedrag terugstorten mocht niet bij het UWV.

‘Waarom kan Maud het niet gewoon terugstorten?’, vroeg Hertsenberg aan Camps. ‘Een heel begrijpelijke vraag’, zei hij, maar ze moest dat terugvragen bij de belastingdienst – de regels in Nederland stonden niet anders toe. Of hij in conclaaf zou gaan met de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om die wetten veranderd te krijgen, vroeg Hertsenberg. ‘Voor de regelgeving hebben we politiek nodig en aan de kant van UWV hebben we tijd nodig om de organisatie op het nieuwe niveau te krijgen’, zei Camps, en hij beloofde ‘de menselijke maat’ te zoeken.

‘U heeft de tijd nodig, maar de mensen om wie het gaat hebben die tijd niet’, zei Hertsenberg, en besloot: ‘Wij zullen afwachten wat dat oplevert.’ En daar was hij, die blik van haar, het hoofd wat schuin gekanteld en één wenkbrauw opgetrokken. Die blik is als een boa constrictor die langzaam om de nek van de beklaagde glijdt en steeds strakker aantrekt. Sommigen stribbelen tegen, sommigen proberen weg te glibberen met zinnetjes uit hun mediatraining en anderen, zoals Camps, zitten stil en beloven verbetering.

Het mooie van zo’n frons is trouwens: hij wordt met de jaren sterker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden