Column De Betrouwbare Mannetjes

De Betrouwbare Mannetjes staan ook op de mailinglist van Jesse Klaver

Vrijdag 31 mei om 08.34 uur
Onderwerp: Balen 

Beste Betrouwbare Mannetjes,

Zoals je misschien hebt gemerkt, heb ik, net als de rest van GroenLinks, een paar bizarre dagen achter de rug. Echt een rotweek. Ik merk dat ik daar mee zit. En dat ik het aan jou ben verschuldigd het nog één keer goed uit te leggen.

Om redenen waarover ik, zoals eerder gezegd, gewoon mijn mond had moeten houden, heeft de fractie besloten afscheid te nemen van Zihni Özdil. Dat was echt een rotbeslissing, maar er was een situatie ontstaan, waarom laat ik even in het midden, doet er verder ook niet toe – niets inhoudelijks in elk geval – waardoor we echt niet met elkaar verder konden. De manier waarop ik dat vervolgens heb aangepakt, is gewoon superstom. En nu baal ik dáár weer van. Dit is dus precies waarom mensen de politiek massaal de rug toe keren. Bah. Nee, een groots mea culpa is op zijn plaats.

Ik schreef jou en alle andere leden en meet-uppers eerder, en dat had ik dus niet moeten doen, dat we hebben geprobeerd met Zihni afspraken te maken over zijn functioneren, maar dat hij ‘keer op keer ontoelaatbaar gedrag bleef vertonen waardoor collega’s zich niet meer veilig voelden’. Bij velen van jullie is die tekst niet goed gevallen. En terecht. Hij roept meer vragen op dan hij beantwoordt. Daarbij komt, dat iemand van de fractie aan Xander van der Wulp van de NOS heeft gelekt dat Zihni een alcoholprobleem zou hebben. Zo ontstaat het beeld alsof hij zich aan onze 21-jarige stagiaire Merel heeft vergrepen en altijd een fles Stolichnaya Elit in zijn middelste bureaula (raamkant) had liggen. Bizar. Gewoon echt niet oké. Bovendien is het óf ‘hij bleef vertonen’, óf ‘hij vertoonde keer op keer’. Niet ‘hij bleef keer op keer vertonen’. Ook dat hadden we anders op moeten opschrijven. Niet onwijs belangrijk, en ik baal er niet super van, maar toch. Slordig.

Om een race naar de bodem te voorkomen, heb ik woensdag tegenover de NOS toegegeven dat mijn eerste mail ‘een heel lelijke situatie’ is ‘van de meest lelijke politiek die er bestaat’. Ik heb de verslaggever gezegd dat ik het daarbij wilde laten en er verder niets over wilde zeggen. Achteraf had ik dat natuurlijk meteen moeten doen. Dan had ik nu alleen maar onwijs zitten balen van Zihni’s vertrek, en niet ook nog eens van alle reacties.

Ik ben geen heilige. Niet de ‘Jessias’, zoals Matthijs van Nieuwkerk mij ooit zo vleiend noemde. Ik ben geen Superjesse. Geen Jesse de Grote. Of hoe noemen de mensen mij allemaal wel niet. Jessinator. Jessematazz. Allemaal onzin, natuurlijk. Lionel Jessi. En ook jij hebt mij leren kennen als een heel gewone Jesse, die juist van mooie politiek houdt. De mooiste politiek die er bestaat: meet-ups, opgestroopte mouwen, odes, Obama. 

Ik ben opgevoed met de gedachte dat het loont open en eerlijk te zijn. Dat mag jij dus van mij verwachten en dat verdien jij ook. En als ik heel eerlijk ben, ik had verwacht dat door woensdag meteen het boetekleed aan te trekken, de kous af zou zijn. Meestal werkt dat ook goed. Maar nog steeds verschijnen er overal columns en hoofdredactionele commentaren met grote woorden als ‘karaktermoord’, ‘knellende fractiediscipline’ en ‘vrijdenker’. En terecht. Al die steun voor Zihni is natuurlijk onwijs tof voor Zihni. Maar toch. Als ik deze week iets heb geleerd, is het dat je soms beter even je grote waffel kan houden. Vergeet niet: we weten nog niks, en het zou pijnlijk zijn als al die columnisten en commentatoren straks opeens spijt moeten hebben van hún eerdere verhaal. Mijn probleem verder niet hoor, maar ik zou er zelf enorm van balen.

Groet,

Jesse

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden