BrievenDit schrijven onze lezers

De beste test voor coronaproof verkiezingen straks, is de griepprik nu

De ingezonden lezersbrieven van maandag 7 september. 

Mensen stemmen voor de Tweede Kamerverkiezingen in stembureau Laurens Woonzorglocatie De WilgenborghBeeld anp

Brief van de dag

Veel gemeenten zijn zich aan het voorbereiden op de komende Kamerverkiezingen, waarbij de geldende maatregelen tegen de verspreiding van corona in acht moeten worden genomen. Extra locaties die goed te ventileren zijn, spat­schermen, hokjes op de juiste afstand en zelfs, in sommige ­gemeenten, gratis gezichts­maskers voor alle mensen die volgend jaar maart naar de stembus komen.

Volgens de wet is de burgemeester verantwoordelijk voor de veiligheid van burgers bij gebeurtenissen die potentieel gevaarlijk zijn. Verkiezingen zijn een potentieel spreading event.

Draaiboeken, mensen en ­materialen zijn klaar om de ­komende verkiezingen in goede banen te leiden en niet te laten verworden tot de oorzaak van nog een besmettingsgolf. Advies wordt ingewonnen over ventilatie, en politie en boa’s kunnen worden ingezet om er voor te zorgen dat de preventieve maatregelen zullen worden nageleefd. Maar gaan we het ook testen?

Ver voor de verkiezingen is er op kleinere schaal, maar toch met tussen de 4 en de 6 miljoen deelnemers, een in risico en ­logistiek vergelijkbare massa bijeenkomst: de griepvaccinatie dit najaar. Veel huisartsen beschikken niet over de juiste ruimte, de menskracht en ­middelen om die noodzakelijke vaccinatie met dezelfde mate van veiligheid te organiseren als tijdens de verkiezingen zal worden betracht.

Het ligt voor de hand en zou van inzicht en daadkracht getuigen, deze gelegenheid aan te grijpen om de overbelaste huisartsen een helpende hand te bieden, en zodoende organisatorisch proef te draaien en preventieve logistiek uit te testen. Zodat de aanstaande verkiezingen in ieder geval niet het logboek van deze coronacrisis ingaan als de oorzaak van een massale volgende golf van ­besmettingen.

Walter Schrader, huisarts, Leiden

Steggelen, afschuiven en blijven wegkijken

In 1979 raakten we bekend met het begrip ‘bootvluchtelingen’. In de nasleep van de Vietnamoorlog (1955-1975) raakten honderd­duizenden mensen letterlijk op drift. We zagen beelden van vol­gepakte wrakke bootjes, zelf­gebouwde vaartuigen en overvolle vrachtschepen midden op zee. Ze werden geweigerd in de meeste havens in het gebied zelf. Veel doden, veel leed en het zoveelste drama, ver weg in Azië.

Uiteindelijk schoot de (westerse) wereld te hulp om de on­gekende exodus op te vangen. Ook Nederland deed mee, tegen het eind van het jaar maakten de ­eerste Vietnamezen hier in kennis met het fenomeen sneeuw.

Vergeleken met toen is de crisis met de bootvluchtelingen van nu minstens zo rampzalig. Een groot verschil; ze vindt niet plaats ver weg, maar zo ongeveer in ­Europa’s eigen achtertuin. Veertig jaar geleden nam Nederland ruimhartig meer dan twee­duizend bootvluchtelingen op. Nu is het steggelen, afschuiven en wegkijken en nemen we niet eens 500 kinderen uit slechts één van de vele afgeladen kampen op.

We laten niet alleen de vluchtelingen zelf, maar ook onze mede-Europeanen − de ‘oorspronkelijke’ bevolking van diverse eilanden − met de ellende zitten.

Dat kun je met de beste wil van de wereld geen vooruitgang ­noemen.

Mark Sijm, Hoorn

Onacceptabel

Ik heb me geërgerd aan de holle uitspraak van Mark Rutte (Ten eerste, 5 september): ‘De vergiftiging van ­Navalny is volkomen onacceptabel.’ ‘Onacceptabel’ gebruik je bijvoorbeeld voor de beoordeling van avondkledij, maar niet wanneer er sprake is van poging tot moord.

J. Groot, Amersfoort

Definitie

Wees woke, schrijft Bert Wagendorp onderaan zijn column. In het stuk zelf gebruikt hij dit neologisme, dit nieuw modewoord, al tien keer en hij geeft er nog een definitie van op de koop toe. Dat gebeurt niet vaak, we moeten als lezer die nieuwe amerikanismen maar begrijpen. Er is een tijd geweest dat de Volkskrant regelmatig een rijtje van die nieuwe begrippen uitlegde. Toen bestond internet nog niet.

Nu kun je het opzoeken. Dat had ik al op Google gedaan, en begrepen dat ik hartstikke woke ben.

Kees Smit, Bilthoven

Gewone mensen

Twee weken geleden was ik bij de uitvaart van een buurvrouw. Aan het eind van de plechtigheid meldden de ceremoniemeesters nogmaals dat we de afstandregels in acht moesten nemen, en dat we nu onze buurman konden condoleren.

Daar sta je dan op anderhalve meter te schutteren tegenover een eenzame, huilende man. Alles in je schreeuwt dat je hem een knuffel wil geven, maar het mag niet. En je snapt dat het zo moet, dus je doet het niet. Daarom vind ik de gang van zaken rondom Grapperhaus en de lege woorden van Rutte en co niet te doen. Ze doen er veel te lichtzinnig over.

Kustaw Bessems heeft gelijk, het gaat om een gevoel dat begint te borrelen onder de oppervlakte. Ik hoop dat ze in maart doorkrijgen dat ‘de gewone mensen’ dit anders hebben ervaren dan zijzelf.

Sabine Klunder, Enschede

Netflixen

Ik werk als vrijwilliger voor asielzoekers zonder papieren. Uw artikel over de wanorde en stilstand bij de IND trof mij. Misschien kunnen de netflixende ambtenaren van de IND-taskforce bij gebrek aan werk waarvoor ze opgeleid zijn, bijspringen op de financiële afdeling en de door de rechter toegekende dwangsom waarop mijn cliënt al maanden wacht, overmaken. Ik neem aan dat hij niet de enige is die het geld goed zou kunnen gebruiken.

Huub Keybets, Maastricht

Recht op feest

Op het Museumplein in Amsterdam demonstreerden nachtbrakers afgelopen zaterdag voor het heropenen van nachtclubs en discotheken. Hun standpunt wordt goed vertolkt door het door hen gekozen strijdlied: You’ve got to fight for your right to party!

Bestaat er zoiets als een recht op feest? In de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens komt het woord feest niet voor, maar je zou het kunnen scharen onder artikel 20: ‘Een ieder heeft recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering.’ Of artikel 27: ‘Een ieder heeft het recht om vrijelijk deel te nemen aan het culturele leven van de gemeenschap.’ Deze en de andere in de verklaring opgesomde rechten en vrijheden mogen, krachtens artikel 29, alleen door de overheid beperkt worden ‘om te voldoen aan de gerechtvaardigde eisen van de moraliteit, de openbare orde en het algemeen welzijn in een democratische gemeenschap’.

Het algemeen welzijn staat ongebreidelde feesten, of dat nu is door Amsterdamse ravers of trouwende ministers, op dit moment niet toe. De huidige crisis vraagt offers van ons allemaal. Wie meent zich daaraan te kunnen onttrekken, stelt zijn eigen belang boven dat van de maatschappij en dat is, letterlijk, asociaal.

Marlies Jansen, Oegstgeest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden