commentaar drugsmarkt

De berustende houding van ambtenaren en agenten tegenover de drugsmarkt is een grove onderschatting

Handhaven op drugs is in Amsterdam in onbruik geraakt. De maatschappelijke prijs is hoog.

Een in beslag genomen partij heroïne op het politiebureau in Den Haag. Beeld anp

Het opzienbarendste deel van het rapport over de drugscriminaliteit in Amsterdam, is niet eens de volkomen normalisering van de verdovende middelen in het sociaal verkeer. Een op de vijf volwassen Amsterdammers heeft recent geblowd, 17 procent zat recent aan de harddrugs, maar op het stadhuis kijkt niemand daar meer van op. Zoals de onderzoekers schrijven: ‘Drugsgebruik hoort tot het ‘nieuwe normaal’ van het sociale leven.’

Wél verbluffend is de berustende houding die zij aantroffen onder ambtenaren en agenten, die hennep, xtc en cocaïne inmiddels veelal beschouwen als ‘stabiele markten die geen overlast veroorzaken’. Zo stabiel zelfs dat bestrijding weinig zin heeft. ‘Iedere inwoner die zich geroepen voelt deelnemer te zijn op de drugsmarkt, kan in ruime mate zijn goddelijke gang gaan.’

Die houding is een grove onderschatting van de ontwrichtende gevolgen op de samenleving. Al die gebruikers houden een snel uitdijende jungle in stand van handelaren, tussenpersonen, chauffeurs, koeriers en straatverkopers – een netwerk waarin enorme sommen geld rondgaan en waarin intimidatie, manipulatie en geweld aan de orde van de dag zijn. Er zijn wijken waar de buurtbewoners elk contact met de politie vermijden uit angst voor represailles. Pubers verliezen zichzelf in de zucht naar het snelle geld nog voor ze een echte kans hebben gekregen op een bestaan in de bovenwereld. Er gaan levens aan kapot. Ook letterlijk: een liquidatieopdracht kost nog maar 5.000 euro, er zijn immers aanbieders genoeg.

In de andere grote steden, in Noord-Brabant en in sommige grensregio’s is het niet veel beter gesteld. Aangezien het moeilijk voorstelbaar is dat al die gemeenteraden en de Tweede Kamer bereid zijn om zich dan maar bij die situatie neer te leggen, zal er een veelomvattend plan moeten komen. Regulering van de wietproductie is een experiment waard, maar de logische consequentie is een strikt en repressief handhavingsbeleid voor alles dat daarbuiten valt. Daarbij zal het kabinet te hulp moeten schieten met geld, mankracht, expertise en coördinatie. ‘Zonder zweet en chagrijn zal het niet gaan’, waarschuwen de onderzoekers terecht. Maar het is wel de moeite waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden