Column Sheila Sitalsing

De beleefbaarheid van de Hunebed Highway, oftewel: de N34 in Drenthe

Omdat je tegenwoordig nooit zeker weet of je van doen hebt met ironie, postmodernisme of toevallige klunzigheid geloofde ik het niet meteen onvoorwaardelijk toen ik op Volkskrant.nl las hoe ze in Drenthe de N34 zijn gaan noemen: Hunebed Highway.

Het is waar. Op RTV Drenthe staat een aandoenlijke foto van de onthulling van het naambord-in-Amerikaanse stijl, vorig jaar. Er zijn al drie van die borden gestolen, meldde het Dagblad van het Noorden, terwijl je ze ook gewoon kunt kopen voor 32 euro 50 bij de Hunebed Highway Business Club. De club bestaat ook echt en heeft een website waarop staat dat ‘de Hunebed Highway een belevingsweg moet worden met een (inter)nationaal karakter’, en dat het ‘een weg moet worden waarvan inwoners een trots gevoel krijgen en bezoekers een vakantiegevoel’. Tevens is er sprake van ‘een verhoogde beleefbaarheid van de N34’ die moet resulteren ‘in beleefbaarheid van het achterland’.

En dat allemaal door een paar bordjes te figuurzagen en op te hangen langs het asfalt. In de verte meende ik de holle lach te horen van de consultant die tegen marktconform tarief de Adviesnota Beleefbaarheid N34 bij elkaar heeft geijld.

Het idee achter de (inter)nationale beleefbaarheid van de N34: de Chinese toerist. Op Volkskrant.nl legt een wethouder van Coevorden overtuigend uit wat hem bewogen heeft om in het Chinese Jiaxing een vooruitgeschoven toerismepost voor Drenthe te openen en zo de Chinezen bij bosjes binnen te hengelen voor een elfdaagse tour langs de hunebedden, het Internationaal Klompenmuseum en het kerkje van Zweeloo: ‘Wij kunnen niet bestaan van Nederlandse toeristen die alleen maar door de natuur fietsen, er moet ook brood op de plank zodat we de supermarkt in het dorp open kunnen houden en de infrastructuur onderhouden’.

Daar heeft de wethouder een punt te pakken. In Drenthe zijn de begrippen krimp, vertrek en sluiting nooit ver weg. En aan Nederlandse toeristen die hun eigen gesmeerde boterhammen meenemen, omdat dat wel zo voordelig is, heb je geen bal, als Drent. Dan is het zeer welkom als een roedel Chinese toeristen daar in het kader van de beleefbaarheid zijn geld wil stukslaan in veenkolonie Bargermond. De Lonely Planet is groot geworden met het aanprijzen van plekken die off the beaten track liggen (dat er soms een uitstekende reden is dat die plekken zo weinig bezocht zijn, merkten we altijd pas wanneer het te laat was) en als Drenthe érgens ligt, dan is het off the beaten track.

Van het verdriet van Kinderdijk (toeristen die verzoeken of je niet zo hinderlijk in de deuropening van je huis wil staan want dat verpest de foto zo), van Giethoorn (toeristen die een bootfile vormen op het water en continu de bruggetjes aanvaren), van de Zaanse Schans (toeristen die woningen in de buurt binnenstappen), van Amsterdam (waar te beginnen?) hebben ze heus wel gehoord in Drenthe. Daar wordt op geanticipeerd: de toeristen zullen in strak bijeengedreven groepen langs de hoogtepunten worden gejaagd, ‘ze komen alleen op de door ons aangewezen plekken, waar ze een mooi verhaal horen; het is even van ‘oeh’ en ‘ah’ en dan gaan ze weer door naar de volgende hotspot’.

Het is een inzichtelijk mens- en toeristenbeeld. Zo kijken wethouders in verre buitenlanden ook tegen ons aan. Zo wordt er aan de andere kant van de wereld ook over ons gesproken, voordat ze ons daar in strak bijeengedreven groepen drijven langs plekken waarvan ze ons hebben wijsgemaakt dat die ver van het platgetrapte pad liggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.