BERICHT UITBEIRUT, LIBANON

De avondklok in Beiroet geldt vooralsnog alleen voor mannen

Lege straten in Beiroet, Libanon.Beeld EPA

Om half zeven ’s avonds krijg ik een appje van mijn conciërge. Vrij vertaald schrijft hij: ‘Om 7 uur gaat de avondklok in. Je moet nu naar huis komen.’

Dit is het moment om iets te bekennen. Iets schandelijks. U moet het niet verder vertellen: ik ben niet zo goed met de lockdown. Anderhalve meter afstand? Natuurlijk. Mondkapjes? Doen we. In de supermarkt, dat is het nieuwe normaal. Maar een avondklok, zoals ze hier in Libanon hebben bedacht, alsof virusdeeltjes alleen na het donker actief zijn?

Het is erg, maar op zo’n moment ontwaakt de verwaande Nederlander in mij. Die denkt: leuk bedacht, zo’n avondklok, alleen slaan we dat gewoon even over. Dus zit ik om 7 uur aan de andere kant van Beiroet met een vriendin te eten. Op haar dakterras, na uitbundig handen wassen, met een enorme tafel tussen ons in. En nee, ik blijf niet logeren. Dat lijkt me niet coronaproof.

U mag hier iets van vinden. Ik ben dat met u eens.

In andere Arabische landen is het overtreden van de avondklok vanwege het coronavirus reden voor arrestatie of minstens een torenhoge boete. In Libanon ligt dat genuanceerder. De handhaving ligt hier voornamelijk bij het leger, massaal gemobiliseerd, want het spreekt voor zich dat de oorlog tegen het virus alleen kan worden gewonnen met veel gewapend groen op straat.

Nu is de Libanese regering een lege huls en vormen Libanese banken een piramidespel, maar Libanese militairen zijn verrassend keurige lieden, die zich massaal gedragen alsof ze zonet zijn afgezwaaid van een al dan niet door de Europese Unie georganiseerde cursus de-escalerend optreden. Mogelijk is dat ook het geval.

Het is hier officieel verboden om buiten te sporten of zelfs een ommetje te maken, maar geen Libanees houdt zich daaraan. In de straat achter mijn huis wijken complete legerkonvooien zonder morren stapvoets uit voor hardlopers en fietsende kinderen. De kennis die meende aan de kust te moeten zonnen, werd aangesproken door een uiterst beleefde soldaat met mondkapje: ‘Hoe gaat het? Gaat het goed? Wil je hier alsjeblieft weggaan?’

Kom daar eens om in Syrië of Egypte, waar ze lockdownovertreders zonder pardon een martelkelder in slaan.

Libanon is de gedoger van de Arabische wereld. Daar maak ik schandelijk misbruik van als ik rond tienen de woning van mijn vriendin verlaat. Allervriendelijkst groet ik de soldaten bij het checkpoint dat zich bijna naast haar voordeur bevindt. Hooguit een beetje verwonderd groeten zij terug. Ongehinderd rijd ik naar huis.

Een Libanese vriendin die in deze verwarrende dagen graag na zevenen hardloopt (‘lekker rustig op straat’) had me al voorgelicht: als vrouw heb je geen last van de avondklok. Lang verhaal kort: een groepje militairen of agenten – dat zijn hier vrijwel uitsluitend mannen – die na donker in een verder verlaten stad een vrouw alleen aanspreken, daar komt voor alle partijen gedonder van. Doorgaans zullen ze dat laten.

Een avondklok alleen voor mannen! Wat een geweldige vondst. Laten we dit na corona wereldwijd invoeren.

Maar daar is mijn conciërge. Normaal draagt hij slechts boodschappen en bedient hij de generator. Vanwege covid-19 heeft hij zichzelf nieuwe bevoegdheden toegekend. Als een bezorgde doch strenge huisvader zit hij naast de ingang van de flat te controleren of alle bewoners wel op tijd binnen zijn. Zijn blik verraadt dat hij me graag op de bon zou slingeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden