Column Peter Winnen

De angst van Prudhomme is een gesloten wedstrijd

Een paar dagen voor de officiële presentatie stak Tourdirecteur Christian Prudhomme Tom Dumoulin nog een paar glanzende veren in zijn reet: Tom is een modelcoureur, niet alleen een sieraad voor de wielersport, maar voor de hele wereld. Hoe graag zou hij die niet als winnaar van zijn evenement huldigen. En dan denk je: de liefde is zo intens dat Prudhomme met een parcours op de proppen komt waartegen Tom geen ‘nee’ kan zeggen.

Mooi niet. De liefde had bezegeld kunnen worden met minimaal één lange tijdrit in het rittenschema. Én een ploegentijdrit waarin Toms nieuwe ploeg Jumbo-Visma de concurrentie tot wanhoop had kunnen drijven. ‘Ik snap niks van het gebrek aan tijdritkilometers’, zei sportief directeur Merijn Zeeman meteen. Een oratio pro domo uiteraard, maar hij vertolkte hiermee ook het katerige gevoel waar de Nederlandse wielerliefhebber mee achterbleef.

‘Dan moet Tom maar naar de Giro om Prudhomme te straffen’, zei een vriend van me. Of dat een oplossing is weet ik niet. Vorig jaar strafte Tom Prudhomme ook al door voor de Giro te kiezen, maar daaruit keerde hij met een verwoeste knie weer. Nu wordt Tom door Prudhomme ‘gestraft’ met een parcours voor rasklimmers, maar dat maakt hem nog niet meteen kansloos. Eerst nog wel vriendschap sluiten met zijn gekwetste knie − of andersom.

Prudhomme sprak trouwens niet over een Tour voor rasklimmers, wel over een ‘gevarieerde Tour’. Hij moet nu eenmaal de strijd aangaan om de rusteloze televisiekijker in de ‘civilisation de zapping’, en dat is volgens hem een bitter gevecht. En hoe fixeer je die springerige televisiekijker? Door drama en spektakel te leveren.

Het is of Christian Prudhomme overmand wordt door heimwee wanneer hij zegt: ‘Ik droom van een wielersport waarin de klimmer de rouleur op afstand zet in de bergen en tijd verliest in de ritten tegen het horloge, maar tegenwoordig gebeurt dat niet meer’. Alsof hij het de grote klassementsrenners kwalijk neemt dat ze zo compleet zijn. Alsof de strijd tussen ‘de groten’ van vandaag per definitie gespeend is van drama en spektakel.

Maar meteen daarna fluit hij zichzelf terug: ‘Het zijn uiteindelijk de renners die de wedstrijd maken’. En de ploegleiders, had hij erbij mogen zeggen. De grote angst van Prudhomme is een hermetisch gesloten wedstrijd, zoals in de jaren toen het voormalige Team Sky de mensen bij het televisiescherm vandaan joeg.

Ik zou het niet bezwaarlijk vinden wanneer Jumbo-Visma, al is het maar één keer, in een hermetische hegemonie de buitenlandse kijkers bij het scherm wegjaagt. Met Dumoulin, Roglic en Kruijswijk is de potentie daar, hoewel Merijn Zeeman al aangaf het trio het liefst te verdelen over Giro, Tour en Vuelta. Maar wie waar? Het zal niet zo zijn dat erom gedobbeld gaat worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden