VerslaggeverscolumnAriejan Korteweg in Winsum

De Amerikaanse ambassadeur bezoekt het mooiste dorp van het land

Officiële bezoeken aan een gemeente zijn doorgaans alleen weggelegd voor leden van het Koninklijk Huis. Zelfs ministers wagen zich daar niet aan: die gaan hooguit ergens op werkbezoek. Als politici het land intrekken, is het om te flyeren. Daarom was het zo bijzonder een persbericht te krijgen dat de Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra samen met zijn vrouw Diane Winsum zou bezoeken, volgens ANWB-leden het mooiste dorp van het land.

Bekendste ambassadeur bezoekt mooiste dorp – dat is het format waarmee we hier te maken hebben. Want Hoekstra is als ambassadeur nogal aanwezig. Waar zijn collega’s bij voorkeur onder de radar opereren en de media schuwen, zoekt hij de aandacht. Hoekstra lijkt er een haast pervers genoegen in te scheppen aan te schuiven bij Op1 of Jinek  om met pretoogjes te grijnzen terwijl de schoonzoon van Nancy Pelosi zich buitensporig opwindt over heel dat Trumpiaanse Amerika dat door de ambassadeur te vuur en te zwaard verdedigd wordt.

Winsum lijkt wat overvallen door het hoge bezoek. Het krijgt dan ook het nodige te verwerken. Een leven lang beseften we het niet, vertellen ze in Winsum: dan blijk je ineens al die tijd in het mooiste dorp van Nederland te hebben gewoond. Ze zien het nu zelf ook: het Winsumerdiep als een blauwe ader tussen lage huizen, twee molens vlak bij het centrum, het groen dat tot in het dorpshart aanwezig is... Alles is er, en niks te veel.

Ineens komen de dagjesmensen en moet je in herberg De Gouden Karper op je beurt wachten. Corona helpt mee, het echtpaar Zimmermann uit Gütersloh zou eigenlijk naar Schotland gaan, maar zocht het dichter bij huis. Drie weken Nederland, verdeeld over Oostkapelle, Leeuwarden en nu Winsum. Heerlijk, zeggen ze. En wat gaan jullie ontspannen met corona om, heel anders dan thuis. Zo zijn er veel, de eerste Chinezen zijn gesignaleerd. Johan van de Beek van het Kaas & Notenhuysch zag zijn omzet met 40 procent stijgen. Van de komst van de ambassadeur was hem overigens niets bekend.

Daar zul je Hoekstra hebben. Man in pak met een gevolg dat haast te groot is voor het dorp: ambassadeursvrouw, locoburgemeester, dorpsgids, dames van de voorlichting, beveiligers, Henk Sok van de ondernemersvereniging.

Het Nederland van zijn jeugd.

Na Korenmolen, Tolhuisje en Torenkerk houdt de stoet op de Jeneverbrug halt. Kans om Hoekstra in de ogen te kijken. Onverwoestbaar Amerikaans optimisme in een verwarrend Hollandse verpakking. Een blik die geen Nederlandse politicus heeft. Gemoedelijk en hard tegelijk, voorzien van een incasseringsvermogen dat is gehard tijdens achttien jaar Amerikaanse politiek.

Hoekstra spreekt een ontwapenend beetje Nederlands. ‘Mijn moeder, zij is van Winsum’, zegt hij dan. Zelf is hij van Groningen. Met z’n vrouw was hij een paar dagen op familiebezoek bij neven en nichten in de buurt en dacht: we gaan naar Winsum. Dan is het z’n politieke aandrift zoiets niet in stilte te doen. Dus had hij zijn mensen contact laten opnemen met gemeentehuis en ondernemersvereniging. Zo werd het bezoek officieel.

Met de pers op de Jeneverbrug.

Hoekstra noemt zich een conservatieve Republikein. Hij is tegen homohuwelijk en abortus, voor de doodstraf – in de Nederlandse politiek zou hij zich in een niche bevinden die nog geen Kamerzetel zou krijgen. Zijn overtuigingen doen denken aan die van het Nederland dat hij als jongetje van 3 verliet.

Naar dat land lijkt hij op zoek: hij ging wadlopen in een shirt van Heerenveen, fietste door twaalf provincies en ontdekte: ‘Vooral buiten de Randstad zijn de mensen vriendelijk. De Randstad is een bubbel, zoals Washington dat is.’ Daarbuiten zijn de echte mensen.

In die bubbel beginnen ze steeds over Trump en moet hij uitleggen hoe goed zijn president voor Nederland is. Omdat hij hard met China onderhandelt en vasthoudt aan de eis dat Nederland zijn defensiebudget verhoogt. ‘Ik spreek buiten de Randstad nooit mensen die het daarmee oneens zijn. Wij zijn grote vrienden, maar elke vriendschap heeft z’n ups en downs.’

Met de media heeft hij niet veel op. ‘Te vaak gebeurt het dat ik ’s morgens de krant pak (Hoekstra leest het AD) en denk: daar gaan ze weer. Dan staat er een kop dat Nederlandse cruiseschepen niet welkom zijn in Florida. Terwijl ik weet dat dit de volgende dag opgelost zal zijn.’ Als de media niet vertellen hoe het echt zit, dan doet Hoekstra dat zelf. ‘Dat is m’n werk.’

Dan stapt de ambassadeur in een bootje en gaat de verslaggever terug naar z’n bubbel, zich afvragend wat voor rapporten zo'n ambassadeur naar Washington zal sturen.

Boottocht op het Winsumerdiep, links van Hoekstra echtgenote Diane.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden