Column Chris Oostdam

De allerbeste manier om je energie te gebruiken? Iets bijzonders doen met de surrogaatkleinkinderen

In de afgelopen weken heb ik mijn door de  immunotherapie toegenomen kracht en energie, naast huishoudelijk gedoe en klusjes in de tuin, vooral gestopt in sociale activiteiten. Uit eten met vrienden, de zomerborrel van het werk, een haringparty bij het buurtrestaurant van mijn zus in Rotterdam, een barbecue bij mijn broer. We zijn naar het Blues Festival in Grolloo geweest waar onder anderen Joe Bonamassa speelde, en naar Roger Waters in de Ziggo Dome.

Een van de fijnste dingen was het bezoek aan The Lion King met mijn nichtje. Zij en haar oudere broer gelden, bij afwezigheid van eigen nageslacht, min of meer als onze surrogaatkleinkinderen en we vinden het fijn ze een beetje te verwennen. We hebben veel respect – om maar eens een modieus woord te gebruiken – voor hun ouders. Hun moeder, nicht van Ronald, is een slimme doorzetter die ondanks een moeizame achtergrond vastberaden knokt voor een goede toekomst voor haar gezin. Daarin volop gesteund door haar man, die zijn bijdrage levert, zonder zeuren en vooral met een optimisme waar ik als notoir zwartkijker alleen maar jaloers op kan zijn.

Ik wist vorig jaar zomer al dat ik mijn nichtje voor haar 11de verjaardag mee wilde nemen naar The Lion King. Tip van een collega. En toen werd ik ziek. Dat het nu wel kan, een paar maanden na haar verjaardag, betekent veel voor me. Ronald gaat niet mee. Hij heeft helemaal niks met musicals, en de kaartjes zijn nogal prijzig.

Het is nog best een geregel: eerst kijken of er goede kaartjes beschikbaar zijn, dan vragen of ik die zondag mijn nichtje mee mag nemen, kaarten bestellen en de treinreis uitzoeken. Waar we naartoe gaan, blijft een verrassing. Ook haar moeder mag het niet weten; die is niet zo goed in geheimen bewaren.

Bij station Amsterdam Zuid stapt mijn nichtje in de trein waar ik al in zit. Ze is nieuwsgierig, maar ik laat nog niets los. Op Den Haag Centraal pakken we de tram en stappen uit bij het Circustheater. Ze heeft het pas door als we vlak bij het gebouw zijn en ze de grote gele aanplakborden ziet. ‘Oohhh’, zegt ze alleen maar. We maken een selfie voor een van de affiches en sturen die naar haar moeder. Dan weet die ook waar we uithangen. Die reageert meteen: ‘Superleuk!’

En dat is het. Superleuk en bijzonder. Het is sowieso een prachtige voorstelling. Voor mijn nichtje, die nog nooit zoiets heeft gezien, moet het betoverend zijn. Dat is althans wat ik opmaak uit haar lichaamstaal. Ze zit geen moment stil, draait op haar stoel van links naar rechts, van voor naar achter, komt ogen tekort. Ze kent het verhaal natuurlijk, van de film. Maar de aankleding is geweldig gedaan. Op verschillende momenten komen de acteurs van achter in de zaal door de gangpaden naar voren, vlak langs ons. Ik heb tranen in mijn ogen, en dat is niet alleen vanwege het happy end voor Simba en zijn Nala.

Voor haar oudere broer, die eind deze maand 15 wordt, hebben we ook al een plannetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.