Column Willem Vissers

Davaj: hoe een spookduel het WK-gevoel kan verknallen

Willem Vissers heeft zich geërgerd aan het magere spel tijdens Colombia - Engeland. Terecht of mag je geen aardig voetbal meer verwachten op een WK, zolang er maar spanning en sensatie is?

In de trein naar Nizjni Novgorod, nadat het tellen is gestopt bij 314.412 bomen onderweg, stel ik mezelf de vraag of de gekte heeft toegeslagen. Bij mezelf dan. Dat zit zo: zelden was de voorpret op een wedstrijd zo intens als bij Colombia – Engeland in Moskou en zelden was de ergernis zo groot als na afloop van dat spookduel.

Dat kwam door Colombia, dat zijn goede naam als mooi voetballand te grabbel gooide door wangedrag. En ook door Engeland, dat aanviel met zeven handremmen aangetrokken, waardoor je bijna niets zag van al dat talent. Ook Engelse spelers stelden zich voortdurend aan. De uitzinnige blijdschap dat weer eens de kwartfinales van het WK waren bereikt, deed wat overdreven aan.

Goed, Nederlanders waren ook blij toen ze, om een dwarsstraat te noemen, vier jaar geleden met geluk van Mexico wonnen, maar wij, althans ik, noteerde ook dat het voetbal vaak wel heel angstig was en dat Oranje de zege telkens pas binnensleepte als bondscoach Van Gaal zijn tactiek aanvallend had bijgesteld. 

Nadat de ergernis nauwelijks was gezakt dinsdag, las ik verslagen in de grote Engelse kranten, van serieuze, bewierookte collega’s. Ik zag filmpjes van commentatoren die innig dansten in de studio’s, van hele sportredacties die uit hun bol gingen. Engeland eerde nieuwe helden: doelman Pickford vooral, aanvoerder Kane natuurlijk, en ook Maguire, een soort vierkante verdediger met de draaicirkel van een tractor.

Engeland-aanvoerder Harry Kane tijdens het duel met Colombia. Beeld Getty Images

Dus was de vraag: mag je geen aardig voetbal meer verwachten op een WK, of is spanning en sensatie genoeg? Ben ik een naïeve oude man die zich zonder slag of stoot moet overgeven aan de nieuwe realiteit? Telt alleen nog de winst in sport? Maakt het helemaal niet meer uit hoe die tot stand is gekomen? Moeten we belachelijk gedrag met zijn allen normaal gaan vinden, alleen om een resultaat te halen in een spel?

Kijk, ik snap die Engelsen wel een beetje. Miljarden ponden gaan jaarlijks om in de grootste voetbaleconomie van de wereld en nog verliezen ze in de Champions League meestal van Real Madrid of Barcelona, clubs die ook veel geld hebben en meestal nog net iets betere spelers. Het nationale team stelt doorgaans weinig voor en verloor bij het vorige toernooi zelfs van IJsland. Het gaat in Engeland zo vaak alleen of vooral over geld, en over welke spelers het seizoen daarna voor welke club komen spelen. Kopen, kopen. Ko-pen.

Engelsen zijn vooral bezig met zichzelf en met hun eigen voetbal. Dat is op meer plekken zo, dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn, maar bij Engelsen valt het me meer op. Op de avond van Colombia – Engeland en ook daarna vielen ze me gewoon een beetje tegen, ook omdat ze de Colombianen te makkelijk de schuld gaven van de wantoestanden. 

Maar goed: de avond heeft me ook meer inzicht verschaft, tot aan het wezen van de Brexit toe. Engeland is behoorlijk in zichzelf gekeerd, met een wat vervaagd zelfkritisch vermogen. Het maakt allemaal geen donder meer uit hoe, als het voetbal maar thuiskomt op 15 juli.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.