Column Sheila Sitalsing

Dat het matten werd op de bruggen die Venezuela met Colombia en Brazilië verbinden, verraste niemand

Het werd matten dit weekend op de bruggen die Venezuela met Colombia en met Brazilië verbinden. Dat verraste niemand, het was aangekondigd.

Het werd een spektakel, waarin de zelfbenoemde interim-president zich liet filmen terwijl hij de voedselhulp aan de grenzen inspecteerde, zo presidentieel mogelijk een vrachtwagen besteeg, de mensen aanmoedigde de hulp het land in te slepen, terwijl op afstand de Republikeinse senator Marco Rubio onafgebroken de boel zat op te hitsen en foto’s zat te twitteren van gevallen leiders als Muammar Khadaffi en Manuel Noriega.

Een drama ook, waarin zijn tegenstrever, de zittende president, rubberen kogels liet afvuren op ongewapende burgers, toestond dat er mensen omkwamen, kostbare etenswaren en medicijnen in brand liet steken, de grenzen met alle buurlanden sloot, en foto’s rondtwitterde van zijn aanhang die de Amerikanen en hun lakeien andermaal waarschuwde: handen af van Venezuela.

En een informatieoorlog waarin alle partijen hun eigen versies van de waarheid rondtoeterden, boven de hoofden en over de ruggen van de mensen in wier belang beide partijen zeggen te handelen.

Want in de ziekenhuizen gaan nog steeds mensen dood aan dingen die onder normale omstandigheden vermijdbaar en behandelbaar zijn, en in het land zijn er nog steeds mensen die ondervoed zijn en gebrek lijden. Dat krijg je wanneer een land eerst kapot wordt gemaakt door incompetentie en kleptocratie (zie ook: de Panamapapers), en de zelfbenoemde redder vervolgens de hulp opzichtig politiseert en koppelt aan gedwongen verandering van regime.

In de epiloog van Finding Nemo, de Pixar-film waarin een clownvisje van huis wegzwemt, zetten zeven aquariumvissen een sensationele ontsnapping uit een aquarium op touw. Verpakt in plastic vissentransportzakjes weten ze zich naar de haven te rollen, waar ze in het water plonzen. Daar dobberen ze dan, elk in zijn eigen dichtgeknoopte zakje. Euforisch. Totdat eentje vraagt: ‘En nu?’

Het is de grote vraag die boven Juan Guaidó hangt. Strategie A was: een zelfkroning tot president, met volmondige steun van Donald Trump, waarop het leger ‘vanzelf’ zijn kant zou kiezen. Want een president zonder leger is geen lang leven beschoren. Het mislukte, het leger werkte niet mee.

Strategie B was: voedselhulp organiseren aan de grenzen, een ultimatum stellen voor toelating van de hulp – 23 februari – en zo het leger onder druk zetten om Guaidó’s kant te kiezen. Er zijn overlopers genoteerd dit weekend, maar bij lange na niet genoeg om Maduro verslagen te verklaren. Er zijn doden gevallen, er zijn mensen in gevaar gebracht en de hulpgoederen zijn nog even onbereikbaar voor de behoeftigen als vorige week. En mocht de hulp wel de grens oversteken, dan is het volslagen onduidelijk hoe ze de mensen zal bereiken.

Strategie C: vraagtekens en mist. Iets langdurigs ligt in de lijn der verwachting, te langdurig voor de spanningsboog van Trump wellicht. Iets dat mensenlevens gaat kosten, want alle partijen hebben te veel prestige geïnvesteerd om nog terug te kunnen. Iets dat een hoop bijkomende schade zal opleveren voor de buurlanden met wie de handelsrelaties zijn verbroken. Iets dat Nederland zal meeslepen, nu het in zijn ijver om mee te doen met de grote jongens heeft toegestaan dat de gemeente Bonaire de nieuwe uitvalsbasis is voor politieke hulp aan Guaidó.

Daar liggen ze, de frontsoldaten van de regimeverandering. Te dobberen in hun zakjes. Tot de lucht op is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden