ColumnAaf Brandt Corstius

Dat Franse kinderen zo goed zijn afgericht vond ik jaloersmakend. Nu voelt het anders

Een van mijn vakantiefilosofieën – en ik heb er veel – is dat je als je op vakantie gaat, niet alleen moet nadenken over het land dat je wilt bezoeken, maar ook over de andere mensen die dat land bezoeken. Want met die andere toeristen zul je een groot deel van je tijd doorbrengen. Zij gaan ook naar het authentieke restaurantje dat op nummer 1 van Tripadvisor staat, en zij gaan ook de kamelentocht doen.

Daarom ga ik graag naar landen waar Fransen heengaan. Ik kijk graag naar Fransen, want ik vind ze elegant. Ik luister graag naar het zwembadgebabbel van Fransen, want ik vind hun taal mooi en hun volume prettig. Ik bekijk graag wat Fransen lezen; in tegenstelling tot andere volkeren van de wereld lezen ze opvallend vaak meesterwerken van overleden schrijvers. En ik vind de kinderen van Fransen goed te verdragen, want die zijn perfect afgericht.

Dat van die perfect afgerichte kinderen kan ook een kwelling zijn. Zelf heb ik al jaren geleden alle handboeken gelezen over waarom Franse kinderen nooit met eten gooien, waarom Franse bébé’s überhaupt alles eten, waarom ze perfect functionerende wezens zijn, maar het lezen van al die boeken heeft me praktisch gezien niet verder gebracht. Dan zaten we weer in een buitenlands restaurant naast Franse volwassenen die op ingehouden toon met elkaar discussieerden over de zin van het leven, en aan dezelfde tafel zaten hun kinderen in matching matrozenpakken, en die zeiden niets. De kinderen speelden met een servet terwijl ze een geheel vijfgangendiner uitzaten. Om een uur of half 12 ’s avonds hadden de ouders de zin van het leven genoeg uitgediept en stapte het gezin weer op.

Dit vond ik altijd een ongelofelijk tafereel, jaloersmakend ook, want wij waren immer in de weer met kaartspellen, sssht zeggen, kleurplaten inkleuren, nee je mag niet op de iPhone, even op de gang spelen tussen twee gangen door. Wanneer werd ik eindelijk een Franse moeder en ging ik in restaurants in capribroek en boothalstrui met mijn man de wereldpolitiek doornemen terwijl mijn kinderen zich vier uur lang bezighielden met het zwijgend bekijken van een bierviltje?

Nu zijn we in Marokko, in een hotel met veel Fransen. Ik heb het weer goed uitgezocht. Bij het maaltijden houd ik de gezinnen nauwlettend in de gaten. De ouders converseren. De kinderen zeggen niets en staren goed afgericht voor zich uit.

Ineens voelt het anders. Misschien ben ik gewoon modegevoelig en zeggen de bestsellers over goed etende Franse kinderen van een paar jaar geleden me niks meer. Misschien zie ik mijn eigen kinderen, die inmiddels op hoog niveau kunnen kaarten, met ons de obers analyseren en af en toe een dansje doen naast de tafel. We hebben ze goed opgevoed, zonder het zelf te willen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden