Sander Donkersin 150 woorden

Dat de presentatie van de profielwerkstukken zo emotioneel zou worden, had ik niet voorzien

Bij veel gelegenheden die grote emoties oproepen ben je vooraf gewaarschuwd. Een begrafenis, een bruiloft – indien gewenst kun je tijdig het harnas aantrekken. Maar dat de presentatie van de profielwerkstukken van mijn dochters eindexamenjaar ook zo’n gelegenheid zou zijn, had ik niet voorzien.

Daar liepen we, onwennig, op hun terrein, dat gaandeweg hun wereld was geworden. De pubers, een goed deel hadden we weleens over de vloer gehad, nu plots ontbolsterd, of stevig op weg dan toch. Waar was die overzichtelijke eenvormigheid gebleven? De tentoongestelde werkstukken weerspiegelden ineens interesses, opinies, individualiteit. De blosjes op de wangen het besef dat, als alles goed ging, alles spoedig onherroepelijk anders zou worden.

Zag ik het goed, hoe in het vrolijke gedrang bij menig ouder precies datzelfde besef indaalde? Of was het mijn talent voor projectie? Prijzend en lovend schuifelden we langs de tafeltjes, vechtend tegen een zeurend gekriebel in de buik. Groot is het verschil tussen altijd al weten en plotseling voelen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden