ColumnEva Hoeke

‘Dan kom je bij mekaar op een bedrag van 2.900 euro voor de APK’

Beeld valentina vos

De laatste aanmaning van de Dienst Wegverkeer om de auto te laten keuren was alweer drie weken oud toen ik erachter kwam dat we zonder keuring onverzekerd rondreden. Ik naar de garage in het dorp waar mijn moeder ook al jaren komt, ze had er laatst nog een leenauto meegekregen. Dat ze een volle dag rondreed met de slogan Trekhaak Te Huur vond ze geen enkel probleem.

Bij het brengen leek het alsof ik de werkplaats van Taxi binnenstapte, de Amerikaanse sitcom uit de jaren tachtig met Danny DeVito als despotische baas van een stel New Yorkse taxichauffeurs. Koffie, benzine, overalls, zwarte nagels en vrolijk gemopper, alleen was de baas hier lang en mager in plaats van kort en dik. Ja, hij kende mijn moeder, ja, ze waren een familiebedrijf, ja, er liepen hier ook nog een broer en een zoon en een vrouw rond en ja, we maakten de afspraak dat hij tevoren zou bellen over het bedrag.

Het belletje kwam toen ik in de trein naar Eindhoven zat, de leenauto’s waren op geweest.

‘Nou, zeg het maar’, zei ik, want kon mij die twee- of driehonderd euro nou schelen. Het was niet dat je er daarna verguld naar kon gaan zitten kijken zoals bij een dure tas, maar van jezelf en je gebroed veilig van A naar B brengen, kon je toch ook wel genieten, op een abstracte, niet-tastbare manier.

De man aan de telefoon (de baas of diens broer, of de zoon, of de neef, daar wil ik vanaf wezen) begon aan een onnavolgbaar verhaal. Dat er twee nieuwe banden om moesten, zag ik nog voor me, dat de draagarmen van die wielen vervangen moesten worden vond ik al lastiger voor te stellen, maar bij de remblokken, roetfilters, ophangrubbers en de stabilisatorslang - of stáng, ook daar wil ik vanaf wezen - haakte ik definitief af, het was een taal die ik niet sprak, en pas bij het bedrag schrok ik weer wakker. ‘Dan kom je alles bij mekaar op een bedrag van 2.900 euro.’

Ik herhaalde het om zeker te weten dat ik het goed had verstaan, hier en daar keken mensen op van hun krant.

Hij: ‘Da’s een best bedrag, ja.’

Nou, dat vond de Man tijdens het avondeten ook. Zijn primaire reactie, die heeft hij altijd als iets veel geld kost: dit kan niet kloppen, we worden belazerd, denken ze dat we gék zijn?

Bruusk schoof hij mes en vork opzij. ‘Laat mij maar even, ik bel ze wel.’

Even later hoorde ik hem exact hetzelfde gesprek voeren, de aanloop was misschien wat sneller, maar de knal even oorverdovend. Net als ik was hij tegen een muur van Zaanse on-verzettelijkheid aan geknald.

Hij herhaalde de antwoorden.

‘Volgende week klaar.’

‘U werkt toe naar de dinsdag.’

En de uitsmijter: ‘Daar gaan ik m’n best voor doen. Oké.’

Zwijgend aten we die avond van onze toetjes, yoghurt met niks, in het besef dat we aan de goden overgeleverd waren. Behalve van voorbanden wisten we niets, we hadden ook geen handig kennisjes in de business die we even konden bellen en als we heel eerlijk waren, hadden we er ook wel 2.900 euro voor over om níét drie avonden lang elke autowebsite door te spitten op zoek naar een nieuwe.

Ik: ‘Laten we het nou maar doen, mijn moeder zegt ook dat hij goed is.’

De Man: ‘Die vindt de Vomar ook een goede supermarkt.’

Drie dagen later mocht ik de auto komen halen. Hij zag er nog precies hetzelfde uit, maar van binnen was-ie helemaal nieuw, zei de baas: ‘Dat móét je straks merken, dat kan haast niet anders.’ Daarna, Cruyffiaans: ‘Als je nu de bocht omgaat, ga je weer gewoon de bocht om.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden