LezersbrievenMaandag 17 februari

D66 maakt immorele plannen voor eigen westers gewin

De ingezonden lezersbrieven van maandag 17 februari.

Spaanse arbeidsmigranten een in oefenoperatiekamer van Maastricht UMC.Beeld Hollandse Hoogte / Chris Keulen

Brief van de dag

Nergens lees of hoor ik in de reacties op het arbeidsmigratieplan van D66 wat dat plan betekent voor de landen waar de migranten vandaan komen. Reacties gaan vooral over de effecten in Nederland; ons land als middelpunt van het universum?

Het illustreert dat er nog steeds sprake is van westers paternalisme en cynisme. ‘Kom ons hier maar helpen, dan verdien je beter dan in je geboorteland, maar je moet wel weer terug. Want hier kun je vergeleken met ‘daar’ goed verdienen en dat is ook goed voor je eigen land’.

Kapitalisme van de meest cynische soort, want zo houden we de salarissen van Nederlandse zorgverleners ook laag.

We hebben daar eerst de grondstoffen met handelsgeest als imperialisten weggeroofd en nu zijn de arbeidskrachten aan de beurt om ons doorgeslagen welvaartspeil hoog te houden. Afrikaanse verpleegkundigen zijn daar toch vele malen harder nodig dan hier? Maar dat is de ver-van-ons-bed-show. Zelfgenoegzaamheid regeert. We houden de tweedeling in de wereld vanuit westers superioriteit al verdelend en heersend in stand.

Bedenkelijk dat een partij als D66 mooie wereldbeelden verkoopt, maar immorele plannen maakt voor eigen westers gewin.

Marien van SchijndelDeventer

Stenen walhalla

Elke dag als ik de filemelding op de radio hoor, ben ik blij dat ik in Zeeland woon. Dan gun ik de Randstedeling van harte zijn, door asfalt zwart geblakerde, stenen walhalla en heb ik medelijden met de forensen die door de overheid gedwongen zijn om zich dagelijks in die ellende te storten. Hen werd niet gevraagd of ze het leuk vonden dat hun baan verplaatst werd.

Ze kregen ook niet jaren de tijd om aan het idee te wennen. Legio overheidsbanen zijn inmiddels uit de regio’s getrokken, het was voor werknemers slikken of stikken. Ze hoefden het niet in hun hoofd te halen om te protesteren. Er was geen generaal of staatssecretaris die het voor hen opnam. Als de militairen die weigeren naar Vlissingen te verkassen onze elitetroepen vormen, is het nog belangrijker dat Nederland ver van internationale conflicten blijft. Van mij mogen die ‘helden’ met alle plezier in Doorn blijven.

Wel ben ik boos over de arrogante kortzichtigheid waarmee alles wat niet-Randstad is, wordt neergezet. Over bekrompenheid gesproken.

Ik mag hopen dat de overheid inziet dat de nodige reputatiereparatie vereist is. Denk aan herstel van werkgelegenheid door de overheidsinstellingen in de regio’s weer op volle kracht te laten werken. Ik vermoed dat er dan ook geen parlementair onderzoek naar de ‘menselijke maat’ meer nodig is (Ten eerste, 15 februari). Die menselijke maat kennen wij in Zeeland nog.

Betty van de Straat, ’s-Heerenhoek

Brug te ver

Het Korps Mariniers heeft als als motto ‘Quo Patet Orbis (zo wijd de wereld strekt)’. Is voor een verhuizing naar Vlissingen blijkbaar toch een (ponton)brug te ver?

Jan de Roo, Amstelveen

Opdecoverjournalist

Na prachtige artikelen van Jeroen van Bergeijk over Uber, Bol.com en nu Wehkamp te hebben gelezen, meen ik uit de enorme hoeveelheid foto’s van hemzelf af te leiden dat dit zijn laatste bijdrage is als undercoverjournalist?

Peter Toes, Bunnik

Intieme mannen

Wat mooi en inspirerend, de toevallige overeenkomsten in de artikelen van Nathan Vos en het interview met Benjamin Herman. Beide heren roepen op intimiteit niet te schuwen. Herman leerde door de manier waarop hij zijn saxofoon bespeelt intimiteit te creëren, Vos pleit ervoor dat mannen hun zorgen en twijfels bespreekbaar maken en de ‘stoere mannenrol’ laten varen. 

Intimiteit dus. Op dat vlak valt voor een hoop mannen nog ontzettend veel te winnen.

N. W. Vink, Den Helder

Reinbert de Leeuw

In het in memoriam van Frits van der Waa typeert hij Reinbert de Leeuw als iemand wiens uitvoeringen ‘compromisloos, bevlogen en bijna altijd maatgevend’ waren, en als iemand die ‘altijd beschaafd en redelijk bleef’.

In november 2003 ontmoette ik bij toeval Reinbert de Leeuw en vroeg hem bij die gelegenheid of hij me kon helpen. In de jaren ‘80 had ik op televisie een adembenemende uitvoering gehoord door het Asko ensemble van de Berceuse élégiaque van Ferruccio Busoni. Waar ik ook zocht, ik had die uitvoering niet gevonden. Wist De Leeuw misschien hoe ik eraan kon komen? Hij lachte vriendelijk. ‘Ik heb dat ook wel eens, dat een muziekstuk je jarenlang kan achtervolgen, dat kan je zomaar gebeuren hè.’ Op de achterkant van een bierviltje schreef hij een telefoonnummer. ‘Bel dit nummer, zij kunnen je ze vast verder helpen.’ Drie dagen na mijn telefoontje lag er een speciaal gebrande cd bij me in de bus. Afzender: Schönberg Ensemble. De Berceuse élégiaque van Busoni, Op. 42, in het arrangement van Schönberg, uitgevoerd door het Asko ensemble onder leiding van Reinbert de Leeuw. Een méésterwerk.

Koos Hageraats, Amsterdam

Koester het kind

Bij het artikel over daklozen van de hand van Sterre Lindhout staat een prachtige foto van een stoet mensen die langs een bedelaar lopen die op straat ligt. Een peuter wordt meegevoerd aan de hand van haar ouders. Ze is de enige die naar de bedelaar ‘omziet’. De Bijbelse oproep om te ‘worden als een kind’ heeft niets aan actualiteitswaarde ingeboet.

Sicco de Jong, Zuidlaren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden