Cupcakes & candybar: Marokkaanse feesten zijn een beetje uit de hand gelopen

De meeste Marokkanen doen niet graag onder voor een ander. Het leidt volgens Hayat tot een overdadige feestcultuur.

‘Babyshowers, vrijgezellenfeesten, geboortefeesten en verlovingen: je zou er zomaar een manager voor inhuren om het evenement in goede banen te leiden.’ Beeld Eva Roefs

Mijn vriendin stuurt me een wanhopig appje: ze is op een Marokkaanse verloving, maar wil naar huis. Het is een feest van een vaag nichtje (van de koude kant) waar ze niet onderuit kon. De verloving is grootser dan groots, zeg maar gerust: overdreven. Het stel heeft een partycentrum, een band, een cateraar en een neggafa geboekt, een stylist die je optuigt met extreme hoeveelheden jurken, sieraden, haarstukken, kroontjes en make-up. Mijn vriendin vraagt zich af of ze nog wel op een verlovingsfeest is: 'Ze heeft niks overgelaten voor de bruiloft!'

Een week eerder verzuchtte een andere vriendin dat ze naar een Marokkaans geboortefeest moest en geen zin had in zo'n hysterische avond. Ook dat feest was in een partycentrum en met alle toeters en bellen, inclusief een candybar. Dat is, simpel gezegd, een tafeltje met snoep. Het tafeltje wordt flink opgewaardeerd door het snoep uit te stallen in talloze potjes, schalen en vaasjes, waarbij het thema van het feest dient terug te komen in de uitzinnige versiering en de ruime snoepkeuze: zuurstokroze als er een meisje is geboren, smurfenblauw als het een jongetje is. Vergist u zich niet: onder geen beding mag zo'n snoeptafeltje zelf in elkaar worden geknutseld met puntzakken drop uit de Etos en vlaggetjes van de Hema. Neen, een candybar is pas een candybar als u een erkende candybardame inhuurt die kennis van zaken heeft op het gebied van suikerwaren en bij de candybar staat om met een professionele glimlach knisperende candybartasjes te vullen voor de candybarbezoekers. Zelf een handje snoep graaien kan natuurlijk niet.

Marokkaanse feesten zijn een beetje uit de hand gelopen. Ik vraag me af hoeveel overdaad we nog kunnen wegslikken voor we misselijk worden. Vooralsnog vond ik een hadj-homecomingparty het absolute toppunt. Een dame kwam terug van haar pelgrimstocht naar Mekka, ze had daar de zin van het leven en het doel van ons bestaan op de wonderlijke aardbol verkend in een spirituele rondgang om de heilige kaa'ba; die belevenis markeerde ze vervolgens met een hadj-candybar, compleet met kleine zwarte kaa'ba-cupcakes. Tot zover de spirituele gedachte.

Mijn vriendin mopperde dat het een wedstrijd lijkt: 'Ze houden elkaar in de gaten en als iemand met iets nieuws komt, moet de volgende dat ook hebben, maar dan grootser.' Babyshowers, vrijgezellenfeesten, geboortefeesten en verlovingen: je zou er zomaar een manager voor inhuren om het evenement in goede banen te leiden. Ondertussen mag je de verjaardag van je kind niet vieren, dan zou je wel eens vermanend kunnen worden toegesproken over het on-islamitische karakter van verjaardagen. Waarom al die andere feesten wel en verjaardagen niet? Toen ik er over nadacht, begreep ik het wel: verjaardagstaarten oefenen op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ik zou zo'n ding in één keer, hap-slik-weg, willen opvreten. Dat moet de duivel zijn, kan niet anders, want ik ben verder een heel beschaafd mens.

Ik mis die goeie oude couscous die we in onze eigen huiskamer deelden met onze naaste familie en vrienden. Al dat hysterische gedoe in een zaal vol onbekenden: waar is dat goed voor? Ik kan geen cupcake of candybar meer zien. Het is allemaal vermoeiend, en nep. Er is niets mis met feestend door het leven gaan, integendeel, maar volgens mij gaat het daar niet meer om. Het gaat om zien en gezien worden. Hoe duur de jurk is die je aanhebt, het merk schoenen dat je draagt en hé, komt die handtas helemaal uit Dubai? Hou het goed in de gaten, in geen geval mag je onderdoen voor de ander.

Toen ik met een Marokkaanse vriend hierover sprak, vertelde hij me deze mop: een Nederlander en een Marokkaan mogen allebei een wens doen die onmiddellijk in vervulling zal gaan. Het 'addertje onder het gras' is dat hun buurman hetzelfde lot zal treffen, in dubbele mate. De Nederlander haalt zijn schouders op over die kanttekening en roept blij: doe mij maar een mooi vrijstaand huis! Daarop krijgt hij een prachtige villa, net als zijn buurman, die een twee keer zo groot huis krijgt. De Marokkaan kijkt bedenkelijk voor hij na lang nadenken zijn wens uitspreekt: 'Ik wil graag blind worden aan één oog'.

Columnist Hayat schrijft onder pseudoniem in verband met haar juridische werk. hayat@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden