ColumnThomas van Luyn

Crunchie is het meest fotogenieke hondje dat ooit op social media is gezet

Thomas van Luyn Beeld
Thomas van Luyn

Al onze vrienden zeiden zonder uitzondering: dat is inderdaad het liefste hondje dat we ooit hebben gezien, metéén doen.

Na jaren bij elke hond die we zagen ‘aaaaah’ te zeggen, en vervolgens te verzuchten dat we te veel trappen hebben voor een hond, dat we geen tuin hebben en dat park, bos en strand te ver van ons huis zijn, zagen we op Instagram een foto van een zwerfhondje dat we konden adopteren en onze weerstand was gebroken: té cute. Het hondje in kwestie heette Crunchie, woonde op de Canarische Eilanden, en met wat toeters en bellen en papierwerk zou het van ons kunnen zijn.

Moesten we nog wel even langs Jackie de poes. Tot nu toe vonden wij het zielig voor Jackie om een hondje te nemen, want poezen kunnen heel humeurig zijn, zeker de onze – en daar zit meteen het pijnpunt: Jackie is gewoon niet zo lief. Niet om te zien, en niet in gedrag. Ze komt nooit op je schoot zitten, nooit op je bed prakken met haar poten, ze gaat altijd net buiten armlengte op de bank zitten, zodat je moet buigen en strekken om haar te aaien, hetgeen ze duldt, maar liever niet óp haar kop maar onder de kin, en niet op haar buik want dan ben je je vingers kwijt. Ze spint bijna nooit en als ze het doet is het nauwelijks hoorbaar, ze zeurt de hele dag om eten, wil altijd naar buiten of naar binnen, maar doe je de deur open, dan weet ze het ineens niet meer, en als je ’m weer dicht doet, begint ze weer te miauwen. Als ik bij vrienden met poezen ben, en er springt er eentje bij mij op mijn schoot die direct begint te prakken en sonoor te spinnen, dan denk ik: we hebben de foute in huis gehaald. En met je poes kun je niet in relatietherapie om uit te leggen dat je je tekortgedaan voelt.

En dan zie je Crunchie, en dan denk je: ja hallo, zo kan het dus ook. Crunchie is namelijk het meest fotogenieke hondje dat ooit op social media is gezet. Voor de fotoshoot hield hij zijn pluizige koppie ondeugend scheef, en met zijn grote oren halverwege geknakt keek hij in de lens op een manier die zei: wil je met mij spelen, ah toe? Onze kinderen kregen er geen genoeg van en wilden ’m steeds weer zien, en wij op onze beurt lieten de foto aan al onze vrienden zien, die allen zonder uitzondering zeiden: inderdaad, dat is het liefste hondje dat we ooit hebben gezien, meteen doen, en als jullie op vakantie gaan, willen wij heel heel graag op ’m passen. Dus Crunchie was gewenst, de kogel ging door de kerk, en Jackie de hard-to-get-poes moest maar gewoon een beetje inschikken.

Lang verhaal kort: Crunchie is aan andere mensen vergeven. Onze harten zijn gebroken en de kinderen willen meteen een ander hondje. Maar dat moet je natuurlijk nooit doen. Het is als met menselijke relaties, als het voorbij is, moet je niet meteen op de de volgende springen. Je moet eerst rouwen en je eigenwaarde hervinden, en wachten tot er weer eentje langskomt waar je echt van kunt houden. Eentje met wie je kunt wandelen, naast wie je zwijgend kunt zitten, die je wil liefkozen, wiens haren je wilt shampooën en wiens kak je achter de kont wilt opruimen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden