ColumnCindy Hoetmer

Cruisevakanties bestaan bij de gratie van mensen die niet kunnen kiezen

Beeld Aisha Zeijpveld

Schrijfster Cindy Hoetmer gaat niet op vakantie deze zomer, en al helemaal niet op een cruisevakantie.

‘Je vader en ik denken erover om op een cruise te gaan’, zei mijn moeder, kort voordat de pandemie uitbrak.

‘Waarom in godsnaam?’, vroeg ik.

‘Omdat het iets is wat je één keer in je leven gedaan moet hebben, en het zal waarschijnlijk niet zo lang meer duren voordat we doodgaan.’

Mijn ouders praten bovengemiddeld vaak over hun dood. Ze zijn tamelijk oud, dus het moment komt natuurlijk dichterbij, maar ze deden het altijd al. Net als ik, het is erfelijk.

‘Lijkt me verschrikkelijk’, zei ik.

Voor het water hoeven mijn ouders niet op bootvakantie; ze wonen op een woonark en worden derhalve continu aan drie kanten omringd door water. Zelf ben ik ook op die ark opgegroeid, met uitzicht op een doorgaande vaarroute. Daar ben ik tot de conclusie gekomen dat boten niet het beste in de mens naar boven halen. Je heb natuurlijk lieve bootjesmensen, die in een verweerd zeiljack naar een rustig plekje tuffen om met een thuis gesmeerde bruine boterham en thermos koffie stil te genieten van het geluid van golven en meeuwen, maar er zijn veel vervelende bootbezitters. 

Boten zijn duur in de aanschaf en duur in het onderhoud, je kunt er vanwege ons miezerige klimaat maar een paar keer per jaar mee uitvaren, dus is het een luxeartikel waar je goed mee kunt pronken. En vervelende mensen houden van pronken. Vroeger waren ze alleen maar vervelend omdat ze veel te hard voorbij voeren, waarbij golven ontstonden, die bij ons in de woonark de lampen heen en weer lieten zwaaien en waardoor wij onze thee morsten. Later kwam daar herrie bij. Dan stonden ze met z’n allen op zo’n bootje, in hun lichtblauwe korte broeken (de mannen) en Ibiza-jurken (de vrouwen) te dansen op keihard versterkte elektronische muziek. Glaasje rosé erbij en onder elke brug lekker gillen, want waar niet gegild wordt is het niet feestelijk. Of de ándere soort bootjesmensen, die meezingen met luide Nederlandstalige muziek en bier drinken. En dan wildplassen en -poepen, want al die drank en hapjes moeten er ook weer uit. Als kind stelde ik me voor dat ik een kanon zou afschieten richting de asociale bootjes, en als ik op bezoek ben bij mijn ouders wil ik dat nog altijd, maar waar koop je zo’n ding?

Cruiseschepen zijn de overtreffende trap van boten.

In mijn jeugd keken we naar een televisieserie over een cruiseschip waarop passagiers verliefd werden. De bemanning was vrolijk en alle passagiers waren goedgekleed en knap (als je tenminste van schoudervullingen en wijd haar houdt), dus toen wilde ik graag op een cruise, want wie wil er niet verliefd worden? Later leek de cruisevakantie me vooral heel benauwd; die kleine hutten, met minuscule raampjes (pardon, patrijspoorten), constant dezelfde mensen tegenkomen, buffetten, water zo ver als je kunt kijken... Cruisevakanties bestaan bij de gratie van mensen die niet kunnen kiezen, ze willen reizen maar ze willen ook op één plaats blijven. Dus reist het hele drijvende megahotel, inclusief zwembad en casino, gewoon mee. Soms zie ik zulke schepen weleens opdoemen als ik op de pont sta in Amsterdam, hun formaat is duizelingwekkend. En over hoeveel brandstof zoiets verbruikt wil ik niet eens nadenken.

Voor één keer kreeg ik eens gelijk. Het virus gaf me gelijk. Op meerdere cruiseschepen brak covid-19 uit en zaten de mensen weken, maanden in quarantaine. Ze dobberden verloren op de oceaan, en mochten nergens aanmeren. Die arme mensen verwachtten een sombrero te gaan kopen in het zonovergoten Puerto Vallarte (dat deden ze tenminste in die tv-serie) en zaten in plaats daarvan opgesloten op acht vierkante meter met uitgegroeid haar en een naar zweetvoeten ruikende partner. Als ze maar internet hebben, dacht ik steeds als er weer zo’n doemcruise in het nieuws was, want ik ben superempathisch.

Met vooruitziende blik zei ik tegen mijn moeder dat ze normaal moest doen. Nu gaan ze niet op vakantie deze zomer, en ik ook niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden