Crèche

Het past niet bij een man om in een crèche te werken


Mannen zijn altijd een maatschappelijk probleem geweest. We weten dat een fractie van hen een drang naar kinderen heeft. Het is bij hen een instinctieve behoefte die niet cultureel, religie- of plaatsgebonden is.

We kunnen een comité van waarheidsvinding samenstellen.

We kunnen zulke mannen opsluiten.

We kunnen ze laten castreren.

We kunnen ze in de ergste gevallen laten ophangen.

Maar we kunnen die instinctieve neiging van hen nooit tegenhouden, het is een deel van het menselijk leven.

De misdaad van priesters in de internaten kunnen we aan de kerken toedichten, maar je kunt het ook anders zien. Het zijn foute mannen die zich als priester hebben voorgedaan om zo zo dicht mogelijk bij kinderen te komen.

Wat de oorzaak van de aandrang van zulke mannen ook moge zijn, dit is wat er steeds gebeurt. Ze zijn altijd op plekken te vinden waar kinderen veilig en beschermd horen te zijn. Vroeger in de kerk waar God werd geacht de kinderen te beschermen en tegenwoordig in de crèches waar ze omgeven zouden moeten zijn door zorgzame leidsters.

Het gaat niet alleen om foute Nederlandse mannen, foute Amerikaanse, Duitse, Iraanse en Afghaanse mannen gebruiken dezelfde tactiek.

Nu we het voor de zoveelste keer begrepen hebben, zijn we zover om er de nodige lessen uit te trekken.

Het past niet bij een man om in een crèche te werken. In dit geval kies ik voor de kinderen en laat ik me ongenuanceerd uit. De fysieke aanwezigheid van een man in een crèche is verdacht. Al die discussies over mannelijke rolmodellen in een crèche zijn nonsens. Een man hoeft daar de billen van de kinderen niet te wassen. Zo¿n man kan juist geen mannelijk voorbeeld zijn.

Dit maatschappelijke probleem heeft vier hoeken. De daders, de kinderen, de ouders en de gemeente.

In de afgelopen tijd hebben we uitgebreid over de daders en de kinderen gepraat en de oren van de gemeentelijke inspecteurs zijn goed gewassen.

Een belangrijk deel van deze problematiek is echter onderbelicht gebleven. De ouders.

Van de ouders hebben we tot nu toe alleen de woedende reacties gezien en hoe ze zich als slachtoffer achter hun kinderen hebben geschaard.

Pas nu herinneren ze zich dat ze toch iets verdachts bemerkt hebben. De ouders zijn nalatig geweest. Ze hebben laks gereageerd. Ze hebben niet naar de signalen geluisterd die hun kinderen hen hebben doorgegeven. Ook niet naar de signalen van hun eigen lichaam geluisterd.

De dader heeft hen een leuke foto van hun kind meegegeven, maar ze hebben nooit gevraagd: waarom maakt hij zoveel foto¿s, waar is de rest?

De jonge ouders van nu zijn vaker moe, anders zou iets in hen een belletje hebben doen rinkelen: waarom zo¿n pyjamafeestje voor mijn kind bij vreemde mannen?

Ik wil de jonge moeders sparen, maar neem het de vaders kwalijk. Ze hebben hun instinctieve beschermende taak voor hun kinderen verwaarloosd. Anders laat je een man, hoe gezond ook, je kind niet verschonen.

Gelukkig waren de kinderen klein. Hopelijk zal het misbruik niet in hun herinnering blijven.

Wees alert moeder, schud je man wakker, maar roer verder niet in deze lelijke gebeurtenis. Vergeef de dader en laat het aan de rechter over. Voor je kind.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden