Column Chris Oostdam

Concreet en correct geïnformeerd worden over mijn financiële situatie: hoe moeilijk kan het nou helemaal zijn?

Chris Oostdam.

Mijn column van een paar weken terug over mijn gesprek met Personeelszaken heeft het nodige losgemaakt. Ik krijg twee mailtjes die negatief van toon zijn. Op de ene reageer ik, in de hoop op enig begrip voor mijn kant van de zaak. Het andere mailtje rept van onheuse bejegening en excuses, maar aangezien de afzender en ik diametraal van mening verschillen wie nou wie onheus heeft bejegend en wie nou waarvoor excuses zou moeten aanbieden, besluit ik niet te reageren.

Positieve reacties krijg ik ook, in meerderheid. Een paar mensen die wisten van mijn gesprek met P&O, en mijn boosheid daarover, vinden de column uitzonderlijk mild van toon. De jongste dochter van mijn vriendin, afgestudeerd als ingenieur maar nu werkzaam in HR, kan mij in een kort gesprek al het nodige vertellen. Verder is mijn direct leidinggevende het met mij eens dat mijn werkgever een verantwoordelijkheid heeft, misschien zelfs de plicht, mij concreet en correct te informeren over het vervolgtraject. In een telefoongesprek waarbij de emoties aan mijn kant zo hoog oplopen dat ik niet in staat ben het gesprek af te maken en Ronald de telefoon in handen duw, zegt ze toe het een en ander voor me te laten uitzoeken. 

Het zal me wel niet populair maken bij de medewerkers van P&O, maar eerlijk gezegd kan me dat niet zoveel schelen. Deze ziekte maakt een beetje egoïstisch; ik heb al genoeg aan mijn hoofd. En hoe moeilijk kan het nou helemaal zijn? Ik ben benoemd door de Kroon, maar val onder het ministerie van Justitie. Ik zal toch niet de eerste en enige zijn die in deze situatie is komen te verkeren? Het lijkt mij een kwestie van de juiste man of vrouw opsporen.

Na een tip van een collega benader ik de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, zeg maar de vakbond voor de rechterlijke macht. Ik vertel naar waarheid dat ik geen lid ben en vraag of ze mij kunnen en willen helpen. Ik krijg bijna meteen antwoord. Degene die hier alles van weet is op vakantie, maar zal na terugkeer contact met me opnemen. Dat ik geen lid ben van de NVvR wordt, gezien de situatie, genegeerd.

Ik krijg een mailtje van een vrouw die via LinkedIn contact met mij zoekt. Gelet op haar functie-omschrijving zou ook zij het nodige van deze materie af kunnen weten. Ik zit niet op LinkedIn, maar het is niet heel moeilijk het mailadres van haar werk te achterhalen. Ik stuur een mailtje: heb ik het goed als ik denk dat je contact met mij zoekt naar aanleiding van mijn column? Dat heb je goed begrepen, reageert ze vrijwel meteen. ’s Avonds hebben we uitgebreid telefonisch contact. Zij bevestigt veel van wat ik inmiddels zelf heb uitgezocht, maar weet mij ook een aantal dingen te vertellen die nieuw voor me zijn. Ze zet het een en ander op papier en stuurt het me toe. In haar vrije tijd, onverplicht en belangeloos.

Ik wil me houden aan de zelf opgelegde restrictie om geen namen te noemen, maar hogeronderwijsinstelling in het midden van het land: prijs u gelukkig met een zo deskundig en betrokken medewerker!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.