Columnistenjacht

Columnistenjacht: Ik moet onsterfelijk zijn, bedenk ik me opeens. Gelukzalig val ik in een diepe slaap

Elke week publiceert én becommentarieert de jury van de Columnistenjacht een column van een lezer. Wordt de column in zijn geheel geplaatst, dan is de pot voor de inzender. Grijpt de jury in, dan komt er 25 euro in de pot bij. Deze week: Nachtwanen van Olga Kortz

Het is midden in de nacht maar ik kan de slaap niet vatten. Ik googel ‘El Tawheed Moskee’, want daar wilde ik nog over lezen. Er is veel over de moskee geschreven, vorig jaar al. Vorig jaar googelde ik ook, maar andere dingen. Bevallen onder zelfhypnose bijvoorbeeld. Of: kraamtranen. Kraamtranen had ik niet. Of dat betekent dat ik een psychische aandoening heb, iets met apathie, kon ik geen antwoord op vinden.

Ik dwaal af.

De moskee en ik hebben dezelfde postcode-cijfers. Na de aanslagen in Parijs werd gezegd dat ‘de eigen buurt’ voor een terreurdaad het aantrekkelijkst is. ‘Want die kennen ze het best.’

Ik probeer me voor te stellen wat hier een geschikte plek zou zijn. De speeltuin? De kinderboerderij? De markt? De wijnbar waar ze alleen natuurwijn schenken? Het moet haast wel.

Ik zoek verder: “je kinderen op een gezonde manier aan gevaar durven blootstellen”. Over aanslagen geen woord. Wel zonnebrand, vaccinaties en uit de zandbak eten.

Met de zaklamp van mijn telefoon schijn ik op de gezichten van mijn kinderen die naast me liggen. Het zijn buikslapers tegenwoordig. Ze ademen. Toch keken ze bedenkelijk op het consultatiebureau toen ik vertelde over hun slaaphouding.

‘Consternatiebureau’, noemt de huisarts ze.

STOP. Wat ons in de eerste alinea van Olga Kortz zo bevalt is dat we meteen ter plekke zijn. Iemand kan niet slapen en daalt af in de krochten van het internet. De zinnen krijgen de cadans van een typische onlinezoektocht, waarbij het oorspronkelijke doel snel uit beeld raakt. We springen hier van een moskee naar ‘kraamtranen’. Wat doet die moskee daar? En die kraamtranen? De antwoorden op deze vragen worden elegant in de volgende alinea’s gevlochten en met terugwerkende kracht komt er een thema in beeld: zorgen over de veiligheid voor de pasgeboren kindjes, die ook nog eens buikslapers zijn.

We onderbreken de column bij de frase ‘consternatiebureau’, die, al wordt het in de mond van de huisarts gelegd, wat sleets is. Denk: ‘conculega’. Maar Olga komt prima terug met een mandje op de achterbank van een eend. En verder: De een na laatste zin van het stukje is de goede slotzin. ‘Gelukzalig val ik in een diepe slaap‘ kan rustig worden afgevoerd.

‘Jij lag op die leeftijd los in een mandje op de achterbank van de eend’, zei mijn moeder laatst toen ik zei dat ze op moest passen met mijn kind dat naar haar koffie greep.

Roken tijdens de zwangerschap was in haar tijd ook normaal.

Ik moet onsterfelijk zijn, bedenk ik me opeens terwijl de toren vijf uur slaat. Gelukzalig val ik in een diepe slaap.

Er zit 25 euro in de pot. Kunt u het beter, zo’n column? Om mee te dingen voor de ronde van volgende week: stuur uw 250 woorden uiterlijk a.s. vrijdag 12.00 uur naar didu@volkskrant.nl 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden