Columnistenjacht

Columnistenjacht: Columnistenjacht

Elke week publiceert én becommentarieert de jury van de Columnistenjacht een column van een lezer. Wordt de column in zijn geheel geplaatst, dan is de pot voor de inzender. Grijpt de jury in, dan komt er 25 euro in de pot bij. Deze, voorlopig laatste week: Columnistenjacht, door Theo de Haan.

‘Of ik het beter kan? Ja, natuurlijk kan ik het beter. Jezus, kijk dan toch. Het zijn allemaal van die slappe dicht-bij-huis, dicht-bij-je-gevoel stukjes.’

‘Maar lieverd, je bent een man.’

‘Huh, nou en?’

‘Mannen winnen niet. Heb je niet gezien? Het zijn steeds vrouwen.’

STOP. 

Hier heeft Theo de Haan een punt. Het zijn (bijna) steeds vrouwen. Dit is de elfde (en laatste) aflevering van de jacht. Zeven van de tien gelegenheidscolumnisten die de krant haalden, waren vrouwen. De geldprijs werd drie keer uitgekeerd, waarvan twee keer aan vrouwen. Hoe dit komt weten we niet.

Columnist schrijft column over columnistenjacht die wordt beoordeeld door de jagers: meer meta zal je het niet snel krijgen. We haakten definitief af toen De Haan zich een ‘witte man van zekere leeftijd’ liet noemen en schreef over ‘wederwaardigheden van genderfluïde millennials’ – te flauw, te gretig om een punt te maken.

Dat kan beter en dat was het dan ook, vaak, in de columnistenjacht. Toegegeven, ‘dicht-bij-je-gevoel stukjes’ kregen we ook, maar het merendeel ging over een breed scala aan onderwerpen, ver weg en dichtbij, geestig en ernstig, spannend en saai, helder en onbegrijpelijk. Het waren er ruim duizend en we hebben ze allemaal gelezen, van voor tot achter.

Ter lering en zeker ook vermaak bijgaand enkele eerste zinnen. Deelnemers weten inmiddels dat de eerste zin niet zomaar een zin is, maar een lezerslokker, een invitatie om de column te gaan lezen. Oordeel zelf maar.

‘Traag kroop de zon over de hemel en de leguanen over de weg, hun buik tegen het warme asfalt, hun tongetje op zoek naar het geurspoor van de dood.’

‘In het dorp waar de voordeur slechts wordt gebruikt om er, in houten jas, door naar buiten gedragen te worden was ik achterlangs in de keuken ontvangen.’

‘Opgroeien is een raar iets.’

‘Links van mijn neus groeit een lange witte haar.’ (De haar wordt er uitgetrokken, maar komt altijd weer terug. ‘Zo gaat het ook met racisme.’)

De pot, 200 euro plus 25, laten we staan tot de volgende jacht of het volgende uitje van kantoor DiDu. Iedereen bedankt, ook de bozige mensen die klaagden dat ze geen feedback kregen of een bericht dat de column in goede staat in het kantoor was gearriveerd. Onthoud: meedoen is belangrijker dan winnen. En wie schrijft, die blijft. Blijf schrijven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden