Opinie

'Clinton is Amerika's beste hoop'

De Economist zou, als het kon, stemmen op Clinton. Ze is zeker geen engel, maar ze is en blijft Amerika's 'beste hoop' voor een vastgelopen politiek systeem.

'Clintons reputatie om regels te breken, kan haar vernietigen. Maar ze is ook geschikt voor haar taak.'Beeld afp

'Een kwart van de Amerikanen die sinds 1980 zijn geboren, gelooft dat democratie een slechte regeringsvorm is. Dat is veel meer dan twintig jaar geleden. Als de twee politieke partijen een wedstijd hadden uitgeroepen hoe de twijfels van jonge kiezers het best te voeden, dan zouden ze het met deze presidentiële campagne niet beter hebben kunnen doen. Met de verkiezingen in zicht zouden veel Amerikanen het graag allemaal nog eens hebben overgedaan, maar dan met twee nieuwe kandidaten. Natuurlijk gaat dat niet, de volgende president is of Donald Trump of Hillary Clinton.

De keuze is niet lastig. Dagelijks heeft de campagne laten zien dat Trump een vreselijke president zal zijn. Zijn ervaring, temperament en karakter maken hem gruwelijk ongeschikt om staatshoofd te zijn van een natie waarnaar de rest van de democratische wereld kijkt voor leiderschap.

Hij heeft een stel beleidsmaatregelen dat bij zijn persoonlijkheid past. De regering Trump zou de belasting voor de rijksten verminderen en handelsbescherming invoeren die voor de armen een prijsverhoging zouden betekenen. We zijn het oneens met hem over het milieu, immigratie, Amerika's rol in de wereld, naast andere zaken. Zijn ideeën over inkomsten en uitgaven zijn een belediging voor statistiek. We zouden nog eerder Richard Nixon hebben gesteund, zelfs als we wisten wat voor ramp hij later zou blijken te zijn.

Voormalig president Nixon.Beeld anp

Kleine stapjes

Onze stem gaat daarom naar Hillary Clinton. Ze is een betere kandidaat dan het lijkt en verdient het te winnen vanwege haar eigen kwaliteiten. Net las Trump heeft Clinton ideeën waarmee we het niet eens zijn. Haar belastingplan is onhandig, haar tegenstand tegen het handelsakkoord met Azië waar ze eerst zo voor was is ontmoedigend. Maar de schaal van haar fouten is peanuts vergeleken met die van Trump.

In Engeland zou haar ideologische thuis het midden van de Conservatieve Partij zijn, in Duitsland zou ze een christendemocraat zijn. Clinton is iemand van de kleine stapjes die moeten uitmonden in grotere stappen. Dat ze niet kan doen alsof ze plotselinge veranderingen kan bewerkstelligen maakt haar een slechte campagnevoerder. Maar een prozaïsche stijl gecombineerd met geleidelijkheid en hard werken, zouden haar succesvoller kunnen maken dan gedacht.

Het is geen toeval dat kiezers wier politieke bewustzijn ontwaakte in de jaren tussen de poging Bill Clinton af te zetten en de smakeloosheid van Trump zo'n lage dunk hebben van hun politieke systeem. Politieke impasse en moddergooien werden normaal. Het beste wat je van Trump kunt zeggen, is dat zijn kandidaatschap een symptoom is van de algemene wens tot politieke revival. Alle verontwaardiging en elk gebroken taboe worden gezien als bewijs dat hij het systeem breekt, zodat zij die na hem komen iets beters kunnen maken.

Rookgordijn

Het draait om het idee dat de complexiteit van Washington een rookgordijn is om de burger te bedotten: hoe meer je weet, hoe minder je te vertrouwen bent. De hoop dat daar iets goeds uit kan komen weerspiegelt een roekeloos vertrouwen dat na de vloek van chaos en verwoesting je het land op magische wijze weer kunt verenigen en rechtzetten wat fout was.

Clinton heeft in haar lange carrière af en toe het niemandsland bewoond tussen waardig en onwaardig, legaal en illegaal. Haar reputatie om regels te breken, kan haar vernietigen. Maar ze is ook geschikt voor haar taak. Ze kan wetten indienen die een geduldig onderhandelen tonen en een beheersing van slaapverwekkende details. Clinton voerde campagne voor een open, optimistisch land. Zo'n 80 procent van de Trump-aanhangers zegt dat Amerika voor mensen als zij slechter is dan vijftig jaar geleden.

Onzin, toen hadden 6 miljoen huishoudens geen spoeltoilet. Het is een haast on-Amerikaanse manier van kijken. Onze stem gaat naar Clinton, deels omdat ze geen Trump is, maar ook vanwege de hoop dat ze kan aantonen dat gewone politiek voor gewone mensen werkt, het soort vernieuwing dat de Amerikaanse democratie nodig heeft.'

Met medewerking van Henk Müller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden