Opinie Chris Oostdam

Chris ging als geboren en getogen Hagenaar voor het eerst naar Panorama Mesdag en wat was het overweldigend mooi

We gaan nog een weekje met vakantie, naar Kijkduin. Direct toen ik ziek werd, zei ik dat dat was wat ik nog graag wilde doen, een week naar het strand. De Wadden zijn mooi, ik kom graag in Zeeland, maar voor mij is het enige echte strand dat bij Den Haag. Bovendien een mooie gelegenheid om af te spreken met een aantal mensen van vroeger. We boffen enorm met het weer. Het is een prachtige week: droog, zonnig, niet koud.

Op een stuk strand tussen Kijkduin en Monster zijn honden het hele jaar toegestaan. Je kunt daar huisjes huren die op het strand staan en van waaruit je zo de zee kunt inlopen. Daar wil ik heen. Maar dat kan niet, want merkwaardig genoeg mogen er geen honden in die huisjes. We nemen onze toevlucht tot het vakantiepark dat net achter de duinen ligt. Helaas komt dat niet helemaal tegemoet aan mijn droombeeld om zo vanuit mijn bed met Zappa het strand op te lopen, en de zee te zien als ik opkijk van mijn boek. Jammer ook dat het chalet dat we daar huren, ondanks de stevige prijs, nogal armoedig is.

Een van de hoogtepunten van de week is het bezoek aan het Panorama Mesdag. Het is ongelooflijk, maar waar: als geboren en grotendeels getogen Hagenaar ben ik daar nog nooit geweest. Zappa mag een dagje logeren bij mijn vriendin. We parkeren de auto in de buurt van het restaurant waar we straks Indisch gaan eten - ook dat hoort wat mij betreft onlosmakelijk bij Den Haag. Ik ben onzeker over waar we precies zijn en hoe we het best kunnen lopen vanaf het punt waar we uit de tram zijn gestapt. Het leidt tot enige irritatie bij Ronald. Hoezo weet ik dat niet, het is toch mijn stad? Ik herken wel dingen: hier werkte mijn ex, in die straat wonen vrienden, daar is de oude bibliotheek. Maar het is zo lang geleden dat ik hier rondliep en er is veel veranderd. Dankzij Google Maps komen we er natuurlijk toch.

Eerst bekijken we de film over de grote restauratie die nog niet zo lang geleden heeft plaatsgevonden. Dan gaan we naar boven. Het is overweldigend, ik vind het zó mooi. Gefilterd zonlicht geeft diepte aan het schilderij. Eigenlijk mag je het geen schilderij noemen, zo leer ik, omdat je de onder- en bovenkant niet kunt zien. Het is geen voorstelling met een lijst eromheen, het is een panorama dat overgaat in het zand aan je voeten, en lucht die verdwijnt in het stoffen baldakijn. Als je langer kijkt, en ik loop wel tien keer rond, zie je best wel details die niet helemaal kloppen. Ergens in het zand ligt een enorme klomp, maatje 60, die niet in verhouding is met de voorwerpen op het doek. Een vrouw op het duin is te groot in vergelijking met de paarden en ruiters op het strand. Maar dat doet wat mij betreft niet af aan de grootsheid van dit meesterwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden