Caspar loopt: Hersengekraak over de harde keuzen die aanstaande zijn

Aflevering 212: Caspar vraagt zich af of hij te somber is of juist niet meedogenloos genoeg.

Ik sta nog altijd te turen naar de IJssel, bij Bronkhorst. Je zou zeggen dat het rustgevend is, het vergezicht, de trage schepen op het water, en dat is het ook, en geruststellend, de wetenschap dat we in ieder geval de rivieren nog hebben in Nederland, en de uiterwaarden, dat is alles bij elkaar toch heel wat oppervlakte waar het landschap erop vooruit is gegaan in de afgelopen decennia.

Maar in mijn hoofd is het toch een drukte van belang. Vragen en twijfels. Ben ik niet te somber? Want kijk, die uiterwaarden. En delen van de Achterhoek zijn toch altijd nog de moeite waard. Of ben ik juist niet meedogenloos genoeg? Want bijen en andere insecten, vogels, bomensingels, houtwallen verdwijnen toch echt, het bodemleven holt achteruit en wat er voor dat alles in de plaats komt, is niet fraai. Vraagt dat niet om een gestrekt been, om grotere woorden, de grote woorden die ik vaak zo lelijk vind?

Zicht op de IJssel bij Bronkhorst. Beeld Caspar Janssen

Hersengekraak over de harde keuzen die aanstaande zijn. Precies een jaar geleden begon ik mijn wandeltocht, op 2 mei vertrok ik van huis (in Amsterdam) en liep in lichte vertwijfeling maar ook wel opgewonden in de motregen de stad uit richting Haarlem. Ik had die grote rugzak van het poppetje van de afbeelding hierboven om, in mijn ogen zag dat er belachelijk uit, alsof ik een wereldreis ging maken of een peregrino was, later propte ik alles zo vaak mogelijk in een kleiner rugzakje - ijdelheid wil ook wat.

Een jaar zou de tocht duren, maar ik liep dus vertraging op, omdat je toch wilt blijven stilstaan bij dingen. Nu heb ik dus respijt gekregen, tot oktober, maar dat betekent nog dat de pas erin moet, geen getreuzel, voorwaarts, grote stappen, wandelen met gestrekte benen, lange etappes, registreren wat je ziet. Meer wandelen, minder stilstaan. Voor mijzelf niet erg, want niets zo mooi als 20 of 25 kilometer afleggen op een dag, gewoon in je eentje.

Goed, nu eerst een grote transportatie, de Veluwe overslaan - daar kom ik in september nog - en door naar de Betuwe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.