Column Caspar loopt

Caspar loopt door natuurgebied Genhoes, waar zelf ingezaaide bloemenmengsels een spectaculair resultaat opleveren

Aflevering 237: zelf bloemen inzaaien is minder romantisch. Maar wel spectaculair.

Caspar Janssen. Foto De Volkskrant

Een stukje langs de Geul, bij oud-Valkenburg, het water kleurt nog bruin vanwege de recente overvloedige regenval. De spoorlijn over, de Schaelsberg op, onderdeel van natuur­gebied Genhoes, links het hellingbos, rechts de bloemrijke graslanden, voor een deel voormalige maisakkers. Hommels zoemen in het paarse slangenkruid. Weelderigheid. Wat er in tien jaar tijd kan veranderen.

Het verschil met de kalkgraslanden die we ­eerder bezochten (ik ben nog altijd op pad met Baudewijn Odé van Floron) is wel dat Natuur­monumenten hier zelf bloemenmengsels heeft ­ingezaaid. Dat is minder romantisch. Maar het ­resultaat is spectaculair.

Het is inventarisatietijd en we stuiten op Menno van Zuijen, bioloog van Natuurmonumenten, die wat hij vandaag heeft aangetroffen ‘onvoorstelbaar’ noemt. Toch krijgt de zorgelijkheid de overhand. Omdat dit slechts eilandjes zijn. Hommels en bijen moeten het inmiddels echt hebben van dit soort speciaal beheerde terreinen. Want in de bermen langs akkers en wegen redden vele nectarplanten het niet meer, meent Van Zuijen.

Het gaat dan al snel weer over stikstof. Gisteren was Van Zuijen nog in het zinkreservaat in het Geuldal en wat hij aantrof, was niet best. Verruiging van het grasland, een paar stikstofminnende soorten verdringen alles wat bijzonder is. Alleen te voorkomen door nog intensiever te maaien en te laten begrazen.

Natuurgebied Genhoes. Foto Caspar Janssen

En een nieuw probleem dient zich nadrukkelijk aan. Van Zuijen: ‘De warme winters, vanwege de klimaatverandering. Tot voor kort was het adagium: ga kort de winter in, dan kom je kort de winter weer uit. Zo krijgen de kruiden, die later bloeien dan gras, voldoende kans om op te komen. Maar gras komt tegenwoordig al groen de winter uit. Als je dan niets doet, legt alle bijzondere vegetatie het af.’

Door de warmte en door de stikstof wordt het beheer, kortom, almaar lastiger en intensiever. Van Zuijen: ‘We vragen ons nu af of we ook direct na de winter, in maart, alweer moeten gaan maaien.’ Opnieuw die uitdrukkingen: vechten tegen de bierkaai, beheren tegen de klippen op.

We lopen nog maar wat omhoog, tot aan de mergelgrot in de Däölkesberg, ook bijzonder. Uitzicht op het Geuldal. Alles lijkt goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.