Column Caspar Loopt

Caspar loopt door het Limburgse land, langs volle terrassen en bruiloften

Aflevering 236: In Limburg weten ze waar het leven om draait, en het landschap is er bij uitstek geschikt voor.

Caspar Janssen Foto de Volkskrant

De velden langs, naar beneden, een braamsluiper in een haag, een dassenspoor, stukje bos, in de buurt luiden kerkklokken. Door het dal van de Eyserbeek. Weidebeekjuffers, een bosrietzanger, een reeënslaapplaats in het hoge gras. Een graft die de helling breekt, voormalig boerenland, jubelende veldleeuweriken. De hele helling, vanaf de beek naar boven tot en met het bos, is één complex geworden, vanuit de gedachte dat natuur enig volume moet hebben om op te bloeien.

Verder langs de beek, over beekdalgraslandjes die licht glooiend zijn, nooit geploegd, nooit bespoten, plantjes in bloei, beemdkroon, dagkoekoeksbloem, rapunzelklokje, je kunt een stukje vullen met alleen de namen. Even naar de beverburcht kijken, het ruisen van de beek, een omgeknaagde boom over het water. Via een zandpad weer omhoog, ik noem het een holle weg, Limburgs landschap, kapelaan Odekerke kan elk moment de hoek om komen zeilen.

Foto Caspar Janssen

Later in Eys, op het volle terras van herberg Bie de Tantes, opnieuw de kerkklokken, die feestelijk klinken; er is een bruiloft aanstaande. Vanaf het terras klinkt applaus van de verzamelde dames en heren van het Rode Kruis als het bruidspaar lopend passeert op weg naar de kerk. Het is zaterdag, Eys is knooppunt voor honderden, duizenden wielrenners, jong, oud, dik, dun, vrouw, man, ze komen allemaal uit op de Wittemseweg. Ik bekijk de opstoppingen, de bijna-ongelukjes, het roepen, het waarschuwen. Op het terras uitgefietste wielrenners aan het bier en groepen ouderen die het leven vieren.

Een geoliede bourgondische machine, dat is het, een machine die levensvreugde produceert. Het klinkt nog weleens, vaak uit de mond van droogstoppelige calvinisten: Limburg en Brabant kunnen wel weg. Zelf ben ik van tussen de rivieren, maar ik zou het wel weten mocht het zover komen, ik zou direct overlopen naar het zuiden.

Later op de dag in Schin op Geul, weer kerkklokken, weer een bruiloft. In Limburg weten ze waar het leven om draait: om wielrennen, om de gemeenschap, om trouwen voor de kerk, om goede en voldoende horeca. Alles waar dit landschap zich voor leent. En nee, het is nu niet het moment om de schaduwkanten daarvan te belichten.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.