Column Caspar loopt

Caspar loopt door de Prunjepolder: een open, moerassige, voedselrijke plek voor kustvogels en steltlopers

Aflevering 279: toen de Prunjepolder weer natuur mocht worden, ontstond een paradijs voor vogels en fietsers.

Op het goede moment op de goede plaats. Langs de zuidkust van Schouwen, vanaf de Wevers Inlaag, richting Zierikzee. Ik ben hier één keer eerder geweest, jaren geleden, op een gure vroege voorjaarsdag. Net voordat de lente zou losbarsten en tienduizenden broedvogels terug zouden zijn, en ook ruim voordat de vegetatie in bloei zou komen. Ik nam me toen voor om nog eens terug te gaan in de nazomer, of in het vroege najaar, als de zeekraal dit uitgestrekte gebied rood zou kleuren. En nu is het dan zover. Vanaf de ‘vogelboulevard’ kijk ik uit over de openheid van de Prunjepolder en zie ik een gebied in bloei. Zoutwatermoeras, kreken, een paar (voormalige) boerderijen en verder: een open landschap dat inderdaad rood kleurt. Zeeuws landschap. Wat vogels betreft is het nu relatief stil, al cirkelen er nog altijd tientallen zwaluwen rond, zie ik lepelaars scheppen in het ondiepe water en gele kwikstaarten op en rond een bruggetje zitten. En de ganzen, die er altijd zijn.

Zeekraal in de Prunjepolder. Beeld Caspar Janssen

Twintig jaar geleden stonden de suikerbieten hier nog tot aan de dijk. Toen viel het besluit dat dit – een brede binnendijkse strook - natuur mocht worden. Als compensatie voor het verlies aan vogelgebieden in de Oosterschelde, door de aanleg van de Oosterscheldekering. Boeren konden hun slechte, zilte landbouwgrond hier ruilen voor betere grond elders. Plan Tureluur – zo heette het – verwierf al snel faam. Na het stoppen van de drainage voor de landbouw kwam het zoute kwelwater weer omhoog en kon het land verzilten. Het bijna directe gevolg: geen overmatige begroeiing, maar wel een open, moerassige, voedselrijke plek voor kustvogels en steltlopers.

Natuurlijk was er scepsis, aanvankelijk. Waarom zou je ‘onland’ terug laten komen? Maar al snel kwamen de bezoekers: toeristen, vogelaars, fietsers, de regio bloeide op. Dit is fietsland, merk ik ook, ik ben de enige wandelaar hier. Ik stop bij een inlaat, waar twee fietsers met een vogelgidsje een vogel proberen thuis te brengen. ‘Groenpootruiter’, zeg ik, op geroutineerde toon. Ik had de vogel al eerder gezien en met moeite gedetermineerd. Als ik doorloop kijken de fietsers me bewonderend na, verbeeld ik me.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.