Column Caspar Loopt

Caspar loopt bij de Haringvlietsluizen die vanaf volgende week af en toe op een kier gaan

Aflevering 271: na vijftig jaar afsluiting gaan de Haringvlietsluizen eindelijk eens op een kier.

Geparkeerde campers, waterscooters, horeca, een speelparadijs in het water, pal naast de provinciale snelweg die via de dam de Zuid-Hollandse eilanden Voorne-Putten en Goeree-Overflakkee verbindt. De Haringvlietsluizen.

Vanaf volgende week gaan de sluizen af en toe op een kier, dan kan het zoute zeewater na vijftig jaar afsluiting weer mondjesmaat naar binnen. Tien centimeter groot wordt de kier slechts, en toch is het een revolutionaire ontwikkeling. De Deltawerken mochten dan veiligheid brengen, het was ook het grootste natuurvernielingsproject uit de vaderlandse geschiedenis. Het getij en de geleidelijke overgang tussen zoet en zout water, de typisch Hollandse dynamische deltanatuur aan de monding van de twee Europese rivieren Rijn en Maas: het verdween allemaal prompt. Trekvissen als zalm, steur en spiering konden opeens niet meer naar hun paaigebieden tot in Zwitserland, ook vele andere vissoorten lagen opeens voor gesloten sluizen.

En nu, na zeker twintig jaar van strijd, overleg en voorbereiding, komt er dan eindelijk een subtiele aanpassing. Alles gereguleerd natuurlijk, het zoute water mag maar tot Middelharnis komen, een paar kilometer landinwaarts, de zoetwatervoorziening moet gegarandeerd, maar toch.

Haringvlietsluizen Beeld Caspar Janssen

Ik passeer de eerste sluizen en denk opeens aan de vistrap bij Roermond, waar ik jaren geleden stond. Daar, aan de Roer, een zijriviertje van de Maas, tellen vrijwilligers al jaren het aantal volwassen zalmen dat langstrekt om stroomopwaarts te paaien. Ieder jaar is er weer de hoop dat het er meer zijn dan acht. En de verzuchting: gingen die Haringvlietsluizen maar eindelijk op een kier. Want er was ooit een tijd, vóór de vervuiling en de Deltawerken, dat je op de Rijn en Maas, en de zijriviertjes, zalmen boven het water uit zag springen.

Onder de sluizen door, naar de zeekant, waar meeuwen en sterns weten dat hier op gezette tijden veel vis is. Boven me zwiept een windmolen vervaarlijk. Weer terug, de brug op. Het razende verkeer, uitwijken voor tractoren op het fietspad. Boven me draait een Chinook huiveringwekkende en oorverdovende rondjes, een oefening, maar dat zie ik later pas. Ik kijk naar beneden, naar die indrukwekkende sluizen, vind die hekjes opeens heel laag, en krijg een acute aanval van hoogtevrees.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.