Column Caspar loopt

Caspar loopt bij Breskens, waar ze niet meer strijden tegen het zoute zeewater, maar meebewegen

Aflevering 282: bij Breskens wordt de strijd tegen het zoute water gestaakt. Meebewegen, kan dat ook?

Ik had een slechtere dag kunnen bedenken om naar Breskens te gaan. Hard nazomerlicht, bijna windstil, zon. Vanaf de veerhaven over de dijk, Vlissingen aan de overkant, een felrood schip op de Westerschelde. Op een gure dag is het hier ongetwijfeld verschrikkelijk – maar nu is alles hier helder, kleurrijk, geen vuiltje aan de lucht. Het uitzicht is groots, je bent geneigd om je dan in het buitenland te wanen, maar dit is juist wat Nederland is, deltaland. In de verte, achter me, de zandbanken in de Westerschelde, estuarium, dat is gespaard voor de Deltawerken.

Ik loop de andere kant op, langs de zeekust, richting de vuurtoren van Breskens. Ik hoef me vandaag niet alleen te voelen, want hier wordt volop gefietst. Bij vogeltelpost Breskens is het stil, vooral in het voorjaar is het hier te doen, miljoenen trekvogels nemen de kustroute naar het Noorden en komen hier langs. Nu merk ik er weinig van dat de vogeltrek richting zuiden al begonnen is, behalve dat het een levendige boel is in de duinen, met groepjes witte en gele kwikstaarten.

De Waterdunen in aanbouw. Beeld Caspar Janssen

Binnendijks liggen vakantieparken, en een nieuw project in aanbouw: de Waterdunen. Als je niet beter weet, denk je: alweer een nieuw vakantiepark in combinatie met wat schaamlapnatuur. Maar dit is toch anders. Sterker, voor dit project was een flinke omslag in denken nodig. De eeuwenlange strijd tegen het zoute water wordt hier gestaakt. De Zeeuwse eilanden zakken, terwijl de zeespiegel stijgt. Het water zoet houden wordt almaar moeilijker en kostbaarder. Want het zoute zeewater komt door opwaartse druk als vanzelf aan de oppervlakte. Hier, tegen de zeedijk aan, is nu gekozen voor meebewegen. Het Kustlaboratorium gaat hier experimenteren met zilte teelten en met het kweken van vis en schelpdieren. In een natuurrijke omgeving, en met vakantiehuisjes dus.

Vooralsnog rijden er vrachtwagens door het gebied, er worden kreken aangelegd, en duikers. Maar de contouren zijn er al, vogels hebben de natte stukken al ontdekt. En vlak voor me stort een torenvalk zich op een muis, zijn rug extra roodbruin en zijn kop extra grijsblauw in het nazomerlicht.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.