CommentaarSacha Kester

Canada kan niet wegkijken van de kinderlijkjes

‘Mensenrechtenkampioen’ Canada wist gruweldaden tegen de eigen inheemse bevolking altijd weg te redeneren. Na de vondst van honderden kinderlijkjes kan het land niet langer wegkijken.

Traditionele dans, verleden week opgevoerd in Toronto, voor de slachtoffers van de internaten in Canada.  Beeld REUTERS
Traditionele dans, verleden week opgevoerd in Toronto, voor de slachtoffers van de internaten in Canada.Beeld REUTERS

Het is bijna niet te bevatten aan welke gruwelen inheemse kinderen in Canada meer dan honderd jaar lang zijn blootgesteld. Om hun ‘beschaving’ bij te brengen, werden zij weggehaald bij hun ouders, en op internaten geplaatst (die in de meeste gevallen werden geleid door de katholieke kerk). Hier werden de kinderen bekeerd tot het christendom, en gedwongen zich aan te passen aan de cultuur van witte Canadezen. Maar ze werden ook mishandeld, en seksueel misbruikt, kregen veel te weinig te eten, en gingen er dood aan besmettelijke ziekten.

Dat was allang geen nieuws meer: na de sluiting van de laatste school in 1996 kregen de getuigenissen van overlevenden veel publiciteit. In 2008 bood de Canadese regering haar excuses aan, en stelde een nationale onderzoekscommissie in. Deze concludeerde in 2015 dat er op de internaten culturele genocide was gepleegd, en dat er duizenden kinderen waren omgekomen.

Toch wist ‘mensenrechtenkampioen’ Canada de scherpste randen van de misstanden altijd weg te redeneren, en bleef ook de overheid in gebreke. Zo beloofde de regering-Trudeau bij haar aantreden in 2015 om werk te maken van alle 94 aanbevelingen van de onderzoekscommissie, maar op dit moment zijn slechts negen daarvan volledig overgenomen. Bovendien besteedt ook deze regering veel geld aan juridische gevechten tegen leden van de inheemse bevolking die hun recht proberen te halen.

Het is tragisch dat Canada pas wakker lijkt te schrikken na de ontdekking van honderden anonieme kindergraven. De mythe van goedaardige kolonisten die de simpele wilde een beter bestaan gunden, is voorgoed doorgeprikt, en het besef dringt door dat de inheemse bevolking nog steeds wordt blootgesteld aan institutioneel racisme.

Er is dit keer meer nodig dan mooie woorden: de regering moet ruimhartig over de brug komen, en duidelijk maken dat het niet uit welwillendheid betaalt, maar een schuld heeft in te lossen. De inheemse gemeenschap heeft nog veel pijn te verwerken, en nu de stank van de kinderlijkjes over het land waart, kan hier niet meer van worden weggekeken.

In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden