Column Arthur van Amerongen

Cabo de São Vicente

Ik noem de Algarve weleens de reet van Europa en dat is aardig gemeend, want er is niks mis met een fatsoenlijke toges. Kaap Sint-Vincent, het meest zuidwestelijke puntje van ons continent, kan liefkozend als het rectum worden omschreven.

Vroeger dacht men dat dit onheilspellende rotsmassief het einde van de wereld was en dat een bootje achter de horizon in de plee des doods zou kukelen – om maar eventjes in scatalogische sferen te blijven.

Behalve Hendrik de Zeevaarder dan, want die was voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Deze held, die overigens een bloedhekel aan varen had, stichtte even verderop in Sagres zijn legendarische zeevaartschool en maakte van Portugal een wereldrijk. Er staat een mooi beeld van de oude Henk op de slavenmarkt van Lagos. De schitterende tolweg die van Bensafrim tot de Spaanse grens loopt, is naar hem vernoemd: Via do Infante D. Henrique.

Mijn gasten willen vooral naar Kaap Sint-Vincent om een selfie te maken voor het kot dat Der Letzte Bratwurst vor Amerika verkoopt. Ik vind dat nogal een boude bewering, want ik sluit niet uit dat een of ­andere koekenbakker op de Azoren, op Madeira of voor mijn part op de Kaapverdische Eilanden of ­Fernando de Noronha ook braadworsten verkoopt. En verdomd, wat blijkt? Op Madeira zit Klenks ­gutbürgerliche Kneipe en daar serveren ze gewoon Bratwurst, Eisbein, Schnitzel en Sauerkraut en draaien ze Heino en Rex Dildo. Verder is er toch niks te doen op Madeira, los van de bosbranden en het Ronaldo-museum.

Trotzdem zal het de uitbaters van de Laatste Braadworst voor Amerika een rotzorg zijn. ­Wolfgang en Petra geven zelfs een gratis oorkonde bij aanschaf van hun originele Nürnberger en ­Thüringer Bratwürste, maar dat papiertje heeft net zoveel waarde als een diploma van hogeschool ­InHolland voor de opleiding communicatie – iedereen geslaagt?

Ik ben zo’n type die de hele dag over haring en aardappelpuree kan discussiëren en dus ook over Bratwurst. Wolfgang werd typisch Duits-woedend toen ik zei dat niemand zijn worsten zou vreten als-ie ergens in de Heimat stond met zijn keet.

Ik eet liever percebes als ik op de de Kaap ben. De goddelijke eendenmosselen groeien daar tegen de rotsen op en het is een levensgevaarlijke klus om ze te plukken, zeker met de loeiharde rukwinden die Europa’s rectum teisteren. De 50 meter hoge kliffen zijn dan ook het ideale decor voor Das letzte ­Selfie, want ieder jaar donderen er toeristen in de Oceaan. Alles hat ein ende, nur die Wurst hat zwei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.