Lezersbrieven 8 januari 2019

Burgemeester Adams van Schinveld was een gewetensvolle, plichtsgetrouwe man

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 8 januari.

Burgemeester Adams van Schinveld.

Brief van de dag: 

Met een zeldzame belangstelling las ik het artikel van Bart Dirks (Ten eerste, 2 januari) over de zuivering van een dorpsburgemeester. Ik veronderstel dat de schrijver een dossier had gekozen dat als schoolvoorbeeld kon dienen voor de complexiteit van het zuiveringsproces. Er is spanning genoeg in het verhaal.

Burgemeester Adams van Schinveld was een gewetensvolle, plichtsgetrouwe man. Dat was ook zijn valkuil. Het moest rechtvaardig zijn, bijvoorbeeld als het ging om een bouwvergunning: het kon of het kon niet, er zat weinig tussen. Hij was veeleisend voor zichzelf, maar ook voor de ambtenaren. Hij vond het niet zo belangrijk om een sympathieke burgervader te zijn, maar meer een sociale, die voor de minder gelukkigen koos.

In het zuiden van Nederland zijn de zuiveringen feller geweest, de haat tegenover de Duitsers was vers en de gevolgde wraakzucht ook. Mensen werden belasterd, dat gebeurde met persoonlijke en politieke bedoelingen. Het bewijs kun je niet vinden in de beschreven rijksarchieven. Die gaan daar niet over. Wie tussen de regels het relaas leest, zal het wel voor mogelijk houden. Met respect denk ik terug aan burgemeester Adams, onder andere wetend:

− Dat hij minutieus de regeringsaanwijzingen van 3 mei 1938 no. 780 heeft bestudeerd.

− Dat Jos Habets, rijksarchivaris in Maastricht, tegen me zei: ‘De ene keer was het wel in het belang van de lokale bevolking wanneer je onderhandelde met de Duitsers, de andere keer pakte het verkeerd uit’.

− Dat ook hij een bevestiging was van de spreekwoordelijke uitdrukking: een burgemeester in oorlogstijd.

Jac Adams (ja, een zoon van...), Westerhoven

Ballonnen

Bij de herdenking van Feis (Ten eerste, 5 januari) werden de woorden ‘Moge de ballonnen naar de hemel gaan’ uitgesproken. Het is een goed idee om rapper Feis gezamenlijk te herdenken, maar ieder weldenkend mens weet dat de ballonnen niet naar de hemel gaan. Ze komen onder meer in het oppervlaktewater, de natuur en in zee terecht. Enerzijds maken we ons druk over de schade die de overboord geslagen containers veroorzaken, anderzijds laten we vervuilende ballonnen op. Ook zonder ballonnen kun je iemand waardig herdenken. Wanneer worden die vervuilende ballonnen verboden?

Jan Bolling, De Wijk

Koninklijk gebaar

Wat een fraaie beschouwing van Pieter Al uit Zutphen (Geachte redactie, 7 januari). Ik denk dat iedereen die overtollig geworden bezittingen in goede staat bij een kringloopwinkel voor noppes inlevert eigenlijk een koninklijk gebaar maakt. Dat had ik me tot nu toe nooit gerealiseerd.

Vervolgens, als je je op staatskosten laat toejuichen, een vorstelijk salaris incasseert en bezittingen waaraan je geen emotionele waarde hecht en die beschouwt als overcompleet via buitenlanders laat verkopen, je in wezen aangemerkt kan worden als een sjacheraar.

Daar is natuurlijk niets mis mee maar ja, je status komt hiermee wel in het geding.

Joop Thuring, Heesch

Slechte grap

Hagenees en emeritus-hoogleraar Wim Willems zegt in het artikel over de toekomst van het vreugdevuur (Zaterdag, 5 januari): ‘Die oudjaars-onrust heet in de literatuur wel het gereformeerd carnaval, omdat het gewone volk, net als tijdens het katholieke carnaval, even geen enkele boodschap heeft aan het gezag.’ Wat een kromme vergelijking. Met carnaval oftewel vastelaovend spreekt men van het omkeren van rangen en standen. De spot drijven met het gezag. Door een symbolische sleuteloverdracht regeert het volk drie dagen over zijn woonplaats. De gemeenschap houdt zichzelf een spiegel voor en sociale banden worden aangehaald. Die ‘onrust’ verloopt ondanks de enorme hoeveelheden alcohol meestal goed. De oudjaarsonrust in Den Haag lijkt het tegenovergestelde. Een geschiedenis met aanvallen van hulpverleners, brandstichting, wapens, geweld en een primeur: een vonkenregen boven de stad. De veiligheid van de gemeenschap komt jaarlijks in gevaar. Het lijkt alsof het gezag inderdaad niets te zeggen heeft.

Hoe kan hoogleraar Willems dit met elkaar vergelijken? Je zou haast denken dat het een slechte grap is van een gereformeerde buutreedner op een carnavalszitting.

Bas Heiligers, Hulsberg

Gewichtig doen

In de column ‘Laaggeletterd’ van Nadia Ezzeroili (O&D, 7 januari) beklaagt krantenlezer Henk ten Velde zich over het grote aantal ‘moeilijke’ woorden dat hij tegenkomt. Daar kun je van mening over verschillen, maar één ding moet me wel van het hart. Het veelvuldige gebruik in de krant van modieuze, quasi wetenschappelijke termen, die nergens anders voor lijken te dienen dan het artikel wat belangrijker te doen schijnen. De meest onbenullige discussie wordt vandaag de dag met regelmaat omschreven als een ‘discours’. Heel wat boeken en films zijn tegenwoordig ‘dystopisch’ en een groot deel van de mensheid houdt er ‘misogyne’ ideeën op na. Dat komt bij mij over als een wat kinderlijke manier van gewichtig doen. Daar zouden we de heer Ten Velde toch wel in tegemoet kunnen komen. Tot zover mijn bijdrage aan dit ‘discours’.

Wim de LeurPapendrecht

Moeilijke woorden

Leuke column over Henk ten Velde (O&D, 7 januari), maar er is nóg een oplossing voor moeilijke woorden.

Zet achter een moeilijk woord een * en onder het artikel de uitleg. Dat zou kranten begrijpelijker maken voor veel mensen. Steeds googelen is ook zo wat.

Duco DouwstraVleuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden